Rozdział 14

Zayn

Gdzie ja jestem? To była moja pierwsza myśl po przebudzeniu. Przecież to nie był ani mój apartament, ani żadnego z chłopaków, tyle razy u nich spałem, że pamiętam wszystkie szczegóły. W dodatku strasznie bolała mnie głowa i nic nie pamiętałem. Jedynie wiedziałem, że wczoraj trochę wypiłem, ale czy aż tyle żebym teraz nic nie pamiętał? Nie, to niemożliwe, od czasu... A zresztą, nieważne. Na stoliku obok mnie leżała tabletka i szklanka wody, zapewne na kaca. Nie myśląc wiele szybko ją zażyłem. Wtedy rozejrzałem się dokładniej po pokoju i CHOLERA JASNA! Chciałem krzyczeć! To był Alyssy, mojej Alyssy. Co ja tu kurwa robię? W głowie miałem kompletny mętlik i zero pojęcia dlaczego przyszedłem akurat do domu rodziców Aly... Ostatni raz kiedy tutaj byłem nie był zbyt szczęśliwy.

- Aly, kochanie. Daj mi to wszystko wyjaśnić. Chciałem cię przeprosić...

- Daruj sobie to dupku! - Przerwała. - Jesteś kompletnym dupkiem! Jak mogłeś mi to zrobić? Jeszcze z taką dziwką! Brzydzę się ciebie. - Jej głos ociekał jadem. Nie winiłem jej, sam na miejscu Aly zrobiłbym i powiedział dokładnie to samo.

- Błagam cię, daj mi jeszcze jedną szansę, to był jeden głupi błąd. - Próbowałem się tłumaczyć.
- Zdradę nazywasz głupim błędem? A ile razy zamierzasz jeszcze popełnić ten "głupi błąd"? - Zrobiła cudzysłów w powietrzu i zadrwiła. Czułem się już na straconej pozycji. 

- Przepraszam! - Wyrzucam z siebie. - Obiecuję ci, że to się już więcej nie powtórzy.

- Nie wierzę ci! Przyszłam tam, bo chciałam z tobą porozmawiać o czymś naprawdę ważnym, ale skoro dla ciebie najważniejsze jest zabawianie się na boku i robienie ze swojej dziewczyny idiotki to proszę bardzo rób to dalej, ale tak jak powiedziałam, z nami koniec. Nie chcę cię znać i nie chcę mieć z tobą nic wspólnego. Miłej reszty życia, a teraz wynoś się stąd. - Wypchnęła mnie za drzwi i zamknęła mi je przed nosem. Nie odszedłem. Stałem tam dalej jak taki idiota. Przez drzwi słyszałem jej płacz, chciałem do niej podejść, przytulić i powiedzieć, że będzie dobrze, ale nie mogłem. Dobrze wiedziałem, że jej łzy to tylko i wyłącznie moja wina. Nie wiem co wtedy we mnie wstąpiło, może to przez alkohol. Nie. Potrząsnąłem głową. Nie mogę zrzucać tego na alkohol, to po prostu się stało i już. Będę musiał z tym żyć do końca życia. 

Otrząsnąłem się z tego smutnego wspomnienia, jak ja mogłem zrobić coś takiego Aly? Przecież ona jest cudowna. Naprawdę żałowałem tego co się stało i nadal żałuję. Zastanawiałem się jakby wyglądało nasze życie gdybym nigdy jej nie zdradził. Po chwili coś sobie przypominam. Ona ma dziecko. Jake ma cztery lata, a niecałe pięć lat temu się rozstaliśmy. Czyli musiała mnie zdradzić, bo to niemożliwe żeby to było moje dziecko, ponieważ zawsze się zabezpieczaliśmy. Co za cholerna egoistka, mnie obwiniała o zdradę, a sama to zrobiła. Japierdolę. Jak ona mogła!?
Usłyszałem z korytarza krzyk, chciałem to zignorować, ale wtedy zdałem sobie sprawę, że był to krzyk Alyssy, więc nie myśląc zbyt długo szybko wstałem, aby sprawdzić co się stało.

Alyssa

Kiedy w końcu udało mi się położyć pijanego Zayna zaczęłam się zastanawiać gdzie mam spać, skoro on spał w moim łóżku, a pokój gościnny był zajęty przez Jake'a. W końcu zdecydowałam, położyłam się na łóżku, w końcu było moje! Oczywiście leżałam na samym brzegu, byleby jak najdalej od niego. Długo nie mogłam zasnąć. Po głowie wciąg krążyły mi jego słowa, on naprawdę powiedział, że mnie kocha...Szkoda, że był pijany, lecz czy ludzie nie powtarzają, że człowiek pijany zawsze mówi prawdę? Nie miałam pojęcia co z tym zrobić. Z jednej strony cieszyło mnie to, że znów jestem tak blisko niego, jego bliskość zawsze dodawała mi siły, a z drugiej strony czułam się tym strasznie przytłoczona. To było naprawdę dziwne, znowu go czuć...tak...tak jak kiedyś. Stop! Przestań! Cały czas się upominałam, nie mogłam tak myśleć.
Następnego ranka obudziłam się naprawdę wcześnie, nie mogłam spać przez obecność Zayna. Żeby się chociaż trochę obudzić poszłam wziąć zimny prysznic. Chłodna woda pobudzała wszystkie moje komórki do pracy, dzięki czemu czułam się już znacznie lepiej. Niestety. W końcu dałam upust swoim emocjom, ale tym razem nie płakałam, tym razem uderzyłam z całej siły w płytki.
- Agh, kurwa! - Wydałam z siebie wręcz zwierzęcy ryk. Bolało jak jasna cholera. CO JA SOBIE MYŚLAŁAM WALĄC W TĄ ŚCIANĘ?! Wyrzucałam sobie. Bałam się spojrzeć na rękę, jednak musiałam to zrobić prędzej czy później. Kiedy ją zobaczyłam zrobiło mi się niedobrze. Z kostek sączyła się ciurkiem krew i nie chciała się zatrzymać. Przed oczami zobaczyłam czarne plamy. Drzwi od łazienki zostały otworzone z wielkim impetem, a później już nic nie pamiętałam. No tak cóż, jak już zauważyliście strasznie panikowałam na widok krwi. Kiedy się ocknęłam leżałam w salonie, a obok mnie stała moja mama. Wzrokiem szukałam taty, ale matka tylko smutno pokiwała głową. Wyszedł. No jasne, że tak, przecież nie mógł znieść mojego widoku, tak się mnie wstydził. Powoli obejrzałam dłoń. Była zabandażowana.
- Zayn cię przyniósł po tym jak usłyszał twój krzyk. A przy okazji moja panno, co Zayn robił tutaj w domu o godzinie 10 rano? - Podniosła jedną brew.
- Przyszedł w środku nocy pijany i nie chciałam żeby was obudził, więc go wpuściłam. - Odpowiedziałam zgodnie z prawdą.
- Dziecko, powiedz mi, czy on wie kto jest ojcem Jake'a? - Wszyscy wiedzieli, że to on nim jest, ale jak widać Zayn był zbyt ślepy, aby dostrzec oczywiste podobieństwa między nim a moim synem.

Drogę na lotnisko spędziłam w ciszy, Jake spał, a ciotka najwyraźniej widziała, że nie mam ochoty na rozmowę toteż siedziała cicho. Cały czas zastanawiałam czy napisać do Zayna, w końcu postanowiłam napisać tylko krótkie "dziękuję za pomoc." a w odpowiedzi dostałam oziębłe "nie ma za co."
Chciałabym aby tamta noc nigdy się nie wydarzyła, żeby nigdy nie powiedział, że mnie kocha, a najlepiej to chciałabym żebym nigdy go nie spotkała. Wtedy moje życie byłoby o wiele mniej skomplikowane.
Kilka tygodni później razem z Nickiem mieliśmy nagraną płytę i wkrótce miała się odbyć jej premiera nawet zaplanowaliśmy małą trasę koncertową, oprócz tego byłam w trakcie dogrywania ostatnich poprawek i również moja solowa płyta zbliżała się wielkimi krokami, brakowało nam tylko jednej jedynej piosenki na zakończenie. Pewnego wieczoru siedziałam na werandzie i rozmyślałam. Próbowałam coś napisać, ale w moim zeszycie miałam nabazgrane same bzdury, nic z tego ani trochę nie przypominało Skyscraper. Musiałam coś wymyślić.
Wtedy wpadło mi coś do głowy. Pomyślałam o duecie. W głowie zaczęłam układać melodię, wiedziałam już czego chcę. To miała być piosenka na rozstanie. Po godzinie brzdąkania miałam już całą melodię i połowę tekstu. Miałam mały dylemat czy ma być harmonia, czy może każdy miał się jakoś wyróżniać. Stwierdziłam, że tym będę martwić się później. Zadowolona odłożyłam gitarę i weszłam do środka. Lydia oglądała jakiś kanał plotkarski, cała ona.
-Mamy zaszczyt poinformować państwa jako pierwsi, że Zayn Malik gwiazda One Direction i Perrie Edwards gwiazda Little Mix już planują ślub. Kiedy zaręczyny wyszły na jaw nikt z nas nie sądził, że do ślubu dojdzie tak szybko. Dziewczyna szczęśliwa przyznała w wywiadzie, że ślub odbędzie się na wiosnę. 
Prychnęłam. Zorientowawszy się, że jestem w pokoju i słucham szybko przełączyła kanał, zupełnie nie wiem dlaczego.
- Myślę, że napisałam w końcu piosenkę, która będzie zakończeniem płyty, tylko, że napisałam duet. - Powiedziałam po chwili ciszy. Przez chwilę Lydia trwała jakby w zawieszeniu, a po chwili rzuciła się na mnie z piskiem. Zaczęła mi gratulować. Jutro chciałam pokazać producentowi dwa duety...Jeden był stary, napisałam go kiedy wyszła na jaw zdrada Zayna. Napisałam go w trochę innym stylu, ponieważ nie chciałam sprawiać żeby Zayn czuł się niezręcznie, mimo tego co mi zrobił nie chciałam go stawiać w tak złym świetle, napisałam tekst tak, aby nie obarczał go winą. Żeby ludzie po prostu myśleli, że to zwykły, nic nie znaczący dla mnie tekst. Po tej zdradzie byłam naprawdę załamana, a jedyny sposób, który choć trochę mnie uspokajał to właśnie pisanie piosenek, z tamtego okresu miałam pełno tekstów, które nie nadawały się na płytę, ani na to by ujrzeć światło dzienne, ale dużo dla mnie znaczyły. Nie byłam pewna czy chcę aby Sean ją zobaczył, ale pomyślałam, że nie mam nic do stracenia, gdyby miał do niej wątpliwości na pewno byłby ze mną szczery.
- Co z Jake'iem? - Spytałam kiedy w końcu wypuściła mnie ze swojego uścisku.
- Był bardzo zmęczony po przedszkolu, więc położyłam go do spania.
- Mam wrażenie, że przez tą płytę, całe to zamieszanie wokół mnie i przez to gówno z Zaynem jestem coraz gorszą matką. - Zaszlochałam. Już tak długo to w sobie dusiłam, że poczułam wielką ulgę kiedy się przed kimś przyznałam. Czułam się wtedy tak jakbym zawiodła jako matka. Miałam ochotę rzucić całą tą karierę piosenkarki i po prostu spędzać czas z moim synem, ale z drugiej strony ciężko było mi się na zdecydować, bo to od zawsze było moje największe marzenie. Jako nastolatka nie pragnęłam niczego więcej jak własnej płyty, własnej trasy koncertowej i wspaniałego, przystojnego chłopaka, który też jest piosenkarzem...Cóż, prawie nic mi się z tego nie udało, ale nie żałuję, bo mam Jake'a, którego kocham tak mocno jak nikogo innego. Dla niego byłam gotowa zrobić wszystko, dosłownie wszystko.
- Nie jesteś złą matką, Lissa. To, że masz teraz trochę więcej na głowie i spędzasz mniej czasu z Jake'iem, wcale nie oznacza, że jesteś potworem. Kochasz go, a to jest najważniejsze. Poza tym nie jest mu źle, ma wokół siebie tylu ludzi, którzy nad nim skaczą, że mały pewnie jest najszczęśliwszym czterolatkiem, no bo popatrz, ja straciłam dla niego głowę, twoja ciocia, mój ojciec i na Boga, nawet Nick Jonas i Niall Horan absolutnie go uwielbiają. Nawet twoi rodzice, którzy nie chcieli cię widzieć kiedy zaszłaś w ciążę, go pokochali.
- Dziękuję ci, że jesteś taką wspaniałą przyjaciółką. Zawsze mogę na ciebie liczyć i naprawdę to doceniam. Co ja bym bez ciebie zrobiła?
- Dobra, koniec tej ckliwości. Zagraj mi te piosenki. - Zaśmiałam się. Tylko moja przyjaciółka potrafiła tak szybko zmienić nastrój, naprawdę ją za to kochałam.
Nazajutrz wstałam dużo wcześniej niż powinnam, ale chciałam zrobić coś dla Jake'a. Przygotowałam mu pyszne śniadanie, naleśniki z nutellą, on za nią szaleje, ale które dziecko jej nie uwielbia? W każdym razie raz na jakiś czas przecież nie mogłam mu odmówić słodyczy. Mały był ogromnie szczęśliwy kiedy zobaczył co dla niego zrobiłam. Szybko wszystko zjadł, pomogłam mu się ubrać i razem wyszliśmy z domu. Posadziłam go w foteliku upewniłam się, że jest odpowiednio zapięty po czym zajęłam swoje miejsce. Do jego przedszkola był tylko kawałek więc drogę przebyliśmy bardzo szybko. Zaprowadziłam go do jego sali, obiecałam, że przyjadę go też odebrać i ucałowałam mojego chłopca na pożegnanie. Udałam się do studia nagraniowego, wzięłam głęboki wdech, denerwowałam się, moje dłonie mi się pociły, bałam się tak bardzo odsłonić przed innymi.
Przywitałam się ze wszystkimi obecnymi i przeszłam od razu do rzeczy.
- Więc napisałam wczoraj tekst...to jest duet i oczywiście trzeba będzie nanieść poprawki, ale wydaje mi się, że nie jest taki zły...
- Poczekaj, hej uspokój się. Najpierw pozwól mi spojrzeć na ten tekst i wtedy możesz mówić, czy jest zły czy nie, okej? - Pokiwałam tylko głową. Przypomniałam sobie o drugiej piosence.
- Tu mam jeszcze jeden, który może się nadawać.
- Obydwie są napisane na duet?
- Tak
- W takim razie zaśpiewaj mi tą. - Podał mi tekst jednej z nich. Oczywiście musiała być TA.
- Cały duet?
- Ah, masz rację. Zapomniałbym o mojej małej niespodziance dla ciebie. - Wtedy do pomieszczenia wszedł nie kto inny jak Shawn Mendes. Myślałam, że zacznę krzyczeć jak nastolatka, może i miałam dwadzieścia lat, ale ten chłopak był genialny. Jego głos sprawiał, że przy każdej smutnej piosence, a przy każdej radosnej chciało mi się tańczyć.
- Cześć Alyssa. - Przywitał się ze mną szybkim przytuleniem. Moje nogi były jak z waty.
- Hej, Shawn. To dla mnie wielki zaszczyt cię poznać.
- Nie przesadzaj, w końcu to ty jesteś wzorem do naśladowania. - Zacytował, któryś z magazynów, gdzie o mnie pisali. Dzięki temu uspokoiłam się i zaśmiałam. Wiedział jak rozluźnić ludzi w jego towarzystwie.
- Pokaż mi twój tekst, zacznij śpiewać, a ja się do ciebie dostosuję. Co ty na to? - Uśmiechnął się. O Boże, o Boże, Shawn Mendes będzie ze mną śpiewać! Krzyczała moja podświadomość.
- W porządku. - Wzięłam głęboki oddech i zaczęłam.

________________________________________________

Okej, więc tak. Chciałabym częściej tutaj coś dodawać, ale po prostu jest mi ciężko tym bardziej, że chyba nikt już tego nie czyta. Więc jeśli to przeczytałeś, proszę zostaw komentarz pod rozdziałem nawet zwykłą kropkę, czy ochrzan o to, że tak długo nic nie było. Ale po prostu zostaw komentarz.

Możecie pisać do mnie na tt, staram się odpowiadać, chociaż jestem rzadko kiedy aktywna. Twitter albo jeśli chcecie możecie pisać na maila :)

dangerousslove98@gmail.com 

Rozdział 13

Louise właśnie kończyła mój makijaż, kiedy usłyszałam pukanie do drzwi, a następnie ujrzałam przed sobą wesołą twarz blondyna. Nie wiem co bym bez niego zrobiła, odkąd się znaliśmy był dla mnie jak brat. Od wczoraj po głowie krążyły mi słowa Zayna. Znów udało mu się mnie zranić. Jak mogłam być na tyle głupia żeby pozwolić aby sprawy zaszły wczoraj tak daleko? Pozwoliłam uczuciom wyjść na wierzch i jak się to skończyło? Kolejne wylane łzy przez kogoś, kto jest ich nie wart. Od tej chwili moje serce będzie zamknięte na tego dupka. Pomyślałam.
Chłopak wstrzymał oddech.
- Wow... - Westchnął. Stał jak wmurowany.
- Czy wyglądam aż tak źle? - Czułam się obserwowana i nie podobało mi się to. Było bardzo krępujące, a milczenie Nialla mi nie pomagało.
- Nie, nie...wyglądasz... - Nie mógł ułożyć zdania, a jego twarz powoli zaczynała przypominać pomidor.
- Uznam to za komplement. - Odparłam z powagą. Nie chciałam by dalej się denerwował, więc po prostu byłam wyrozumiała i cierpliwa, w końcu to był Niall - jeden z moich najlepszych przyjaciół.
- Cieszę się, że idziesz tam ze mną. - Po krótkiej przerwie przemówił już nieco spokojniej.
- Jeśli chcesz tam być na czas, lepiej już chodźmy.
Pożegnaliśmy się z Louise, która jechała tam innym samochodem, a sami skierowaliśmy się w stronę czarnej limuzyny, trochę krępował mnie ten luksus. Horan jak przystało na dżentelmena otworzył przede mną drzwi, a ja z wielkim uśmiechem wsiadłam do środka. Zamurowało mnie. Wybrałam nieciekawe miejsce, otóż Zayn siedział tuż obok mnie. Czułam go, tę bliskość...Jego zapach przywoływał wspomnienia z wczorajszego wieczoru. To było jakby mnie ktoś spoliczkował. W tamtej chwili dotarło do mnie, że zrobiłam Perrie dokładnie to samo za co tak bardzo jej nienawidzę. Jak ja mogłam tak postąpić? To nie byłam ja. Jazda samochodem była niesamowicie niezręczna, odliczałam minuty do wyjścia. Nie chciałam tam być, czułam się jak w klatce. Z jednej strony ściśnięta przez podekscytowanego Nialla, a z drugiej strony ściśnięta przez chłopaka, który już dwa razy złamał mi serce. Czułam bijącą od niego nienawiść. A ja? Ja chciałam płakać, przez to w jaki sposób potoczyło się moje życie...Odnosiłam wrażenie, że wszystko przez jedną durną piosenkę, którą Lydia podsłuchała. Gdyby nie zmusiła mnie do jej nagrania, gdyby piosenka nie okazała się takim hitem, gdybym nie wystąpiła w tym samym dniu w X-Factor co występowało One Direction, na pewno teraz bym nie cierpiała tylko wiodłabym spokojne życie studiującej matki. Nareszcie! Pomyślałam, gdy tylko samochód się zatrzymał. Kiedy wysiedliśmy od razu oślepił mnie błysk fleszy oraz ogłuszył mnie pisk wszystkich fanów. Niall starał się nie odstępować mnie na krok, lecz musiał udzielać wywiadów z chłopcami na temat filmu. W tłumie spostrzegłam  Trishę, od razu do niej podeszłam i przywitałam się. Gawędziłyśmy radośnie przez kilka minut dopóki nie spostrzegłam zmierzającej w tym kierunku z zarozumiałym uśmiechem Perrie dziwki Edwards.
- Oho idzie złodziejka chłopaków. - Mruknęłam pod nosem, lecz Patricia to usłyszała. Widziałam jaki wysiłek wkładała w to, by nie roześmiać się z mojego komentarza. Doceniałam to.
- Witaj mamo. - Powiedziała jak gdyby nigdy nic różowo-włosa jędza. Miałam już tego serdecznie dość.
- Nie nazywaj mnie tak. - Warknęła starsza kobieta. Z chęcią przybiłabym jej piątkę.
- Trish ja już pójdę, bo nie zamierzam na nią dłużej patrzeć. Musimy się umówić na kawę, zostaję w Londynie jeszcze dwa dni. - Uśmiechnęłam się ciepło do kobiety.
- Oczywiście skarbie, będę do ciebie dzwonić. - Pocałowała mnie w policzek, a ja zadowolona z siebie odeszłam. Widziałam spojrzenie Perrie, było ono pełne zazdrości. 1:0 dla mnie. Horan wraz ze Styles'em przywołali mnie do siebie gestem dłoni, szybko podeszłam. Oboje się na mnie rzucili z łaskotkami, śmiałam się do rozpuku, nie mogłam już znieść tych tortut. Aparaty błyskały robiąc nam zdjęcia, ale po raz pierwszy się tym nie przejęłam, tylko cieszyłam się obecnością tej dwójki. Oni niewiarygodnie szybko potrafili poprawić mój humor. Po całej wieczności jak mi się zdawało, przestali. Odetchnęłam z ulgą.
Film chłopców był niesamowity, bywały momenty gdzie miałam łzy w oczach, momenty w których śmiałam się jak opętana i momenty, które oglądałam z zapartym tchem - zwłaszcza słuchając ich głosów. Jedyne co mi przeszkadzało to, to że siedziałam obok Liama, który ewidentnie pałał do mnie może nie nienawiścią, ale na pewno niechęcią. Nadal nie wiedziałam dlaczego był taki w stosunku do mnie. Ale cóż. Po filmie chłopcy chcieli jechać do klubu na jakąś imprezę, ale ja odmówiłam. Musiałam im przypomnieć, że mam syna, którym muszę się zajmować. Harry ochoczo zaproponował, że mnie odwiezie - nie zgodziłam się. Postanowiłam zadzwonić po taksówkę, przecież nie mogłam tak wykorzystywać ich dobroci. Pożegnałam się, a Niallowi powiedziałam, że być przenocuję w moim starym domu, chciałam spędzić jak najwięcej czasu z moją matką. Bałam się tylko co mój ojciec na to powie. Stojąc pod domem nadal rozważałam czy tylko nie zabrać Jake'a i jechać do hotelu, lecz jednak coś ciągnęło mnie do środka. Sama nie wiem co. Może chęć kolejnej próby rozmowy z Rogerem. Niepewnie zastukałam do drzwi, po minucie czekania otworzył mi Jake. Rzucił się na mnie. Mocno go uściskałam, z nim na rękach weszłam do środka.
- Tęskniłeś za mną? - Spytałam.
- Nieee. Bawiłem się z babcią i zbudowaliśmy to - wskazał ręką na rozwieszone koce między sofą, a stołem. Mały był prze szczęśliwy. Pamiętam jak sama budowałam różne rzeczy z mamą kiedy byłam mała. W oku pojawiła się mała łza, szybko zamrugałam aby się jej pozbyć. Rozmawiałam z mamą do późna, tym razem opowiedziałam jej całe moje życie po wyjeździe z Londynu z większymi szczegółami, a nie tak jak popołudniu. Położyłyśmy Jake'a do spania w pokoju gościnnym, a sama miałam spać w moim dawnym pokoju. Weszłam do środka. To dziwne. Pomyślałam. W pokoju zupełnie nic się nie zmieniło, a myślałam, że zaraz po moim wyjeździe zechcą, a dokładniej mój ojciec, zniszczyć wszystkie wspomnienia o mnie. Jak widać nie był aż takim potworem za jego go uważałam. W jednej z komód znalazłam starą koszulkę Zayna z The Rolling Stones. Przyłożyłam ją do twarzy. Jak to możliwe, że po tylu latach ona nadal nim pachnie? Czym prędzej wciągnęłam ją na głowę. Dzięki temu znów poczułam się na moment jak dawniej, lecz niestety, co było już nigdy nie wróci - powtarzałam to sobie jak mantrę.

Zayn

Na imprezie nie bawiłem się tak dobrze jak zawsze. Cały czas zadręczałem się myślami jak Aly pięknie dzisiaj wyglądała. Obserwowałem ją kiedy rozmawiała z moją matką, doskonale widziałem moment kiedy podeszła do nich Perrie wtedy, moja matka całkowicie zmieniła nastrój. Bolało mnie to, że z Alyssą potrafiła rozmawiać tak jakby to była jej rodzona córka, a Perrie traktowała lodowato. Nie miałem pojęcia dlaczego tak się zachowywała, no bo w końcu co ona jej złego zrobiła? Miałem nadzieję, że nic. Od zawsze wiedziałem, że Trisha uwielbiała Lissę, od kiedy ją poznała już ją kochała. Zastanawiałem się krótką chwilę co ma Aly, a czego nie ma Perrie i po chwili już znałem odpowiedź. Alyssa roztaczała wokół siebie ciepło i miłość, a Perrie raczej cechowała wyższość i egoizm. W mojej głowie zrodziło się pytanie: Co ja do jasnej cholery jeszcze robię z Perrie? Ona była zupełnie inna, w niczym nie przypominała Alyssy i może właśnie o to mi chodziło? Może podświadomie wybrałem właśnie Edwards dlatego żeby w niczym nie przypominała mi mojej pierwszej miłości?

Mimo, że na imprezie nie bawiłem się dobrze piłem shota za shotem. To pomagało mi się odstresować, oraz wychodziłem na fajkę co 15minut. Potrzebowałem jakiegoś odprężenia. Kilkanaście kieliszków wódki później miałem już dość, ledwo stałem na nogach, zamówiłem taksówkę, podałem taksówkarzowi adres i pojechałem. Podanie tego adresu mogło okazać się błędem. Od Nialla wiedziałem gdzie jest, nie chciał mi powiedzieć, ale w końcu to z niego wydusiłem. 

Alyssa

Już zasypiałam leżąc w swojej dawnej sypialni, lecz usłyszawszy dzwonek do drzwi powolnie wstałam by sprawdzić kogo licho niesie o tej godzinie. Pomyślałam sobie, że pewnie jakiś pijany facet pomylił domy. Nie wiedzieć czemu ludziom często się to zdarza. Zaspana otworzyłam drzwi i ujrzałam w nich Zayna. Co on do cholery tu robi? Postanowiłam zadać to pytanie na głos.

- CO.TY.TU.DO.CHOLERY.ROBISZ? - Wysyczałam wściekle. Jak on śmiał? Najpierw wygadywać mi takie rzeczy, a teraz przychodzić do domu moich rodziców o tej godzinie.

- Chciałemcipowiedziećżeprzepraszam. - Do tego był nawalony. No świetnie. Po prostu cudownie.

- Właź do środka. - Praktycznie wepchnęłam go do środka i zamknęłam za nim drzwi. Nie bardzo wiedząc co zrobić poprowadziłam go do mojej sypialni. Niepewnie wszedł do środka, widziałam jak się rozglądał. 

- Nic tu się nie zmieniło. - Wybełkotał niewyraźnie.

- Zayn dlaczego tu przyszedłeś? - Spytałam ostro. Byłam naprawdę zdezorientowana jego zachowaniem.

- Przyszedłem żeby cię przeprosić. 

- Za co konkretnie? - Nie wierzyłam w te jego przeprosiny.

- Za wszyszko. - Mówił coraz niewyraźniej. Był tak nawalony, że dziwiłam się jakim cudem on jeszcze stał. 

- Połóż się. - Potulnie zrobił co rozkazałam, ściągnęłam jego buty i marynarkę. A o resztę niech się sam martwi, nie będę go rozbierać. Pomyślałam. Nie wiedząc co dalej zrobić, po prostu położyłam się na łóżku jak najdalej od niego. Ciężko było mi zasnąć. Nie mogłam znaleźć sobie miejsca. Słyszałam równy oddech Zayna, czyli spał. Dobrze.

- Kocham cię Alysso. - Usłyszałam jak mamrocze przez sen. Poczułam rodzące się na nowo motylki w brzuchu mimo, że rozum kazał mi to ignorować. Przecież on jest pijany, sam nie wie co mówi. Upominałam samą siebie, lecz gdzieś w głębi tliła się mała nadzieja, że te uczucia są prawdziwe. 

__________________________________________________________

Witam was kochani, po ponad roku przerwy. Nawet nie wiecie jak strasznie ciężko znaleźć mi czas na pisanie, w tym roku miałam egzaminy zawodowe więc musiałam się do nich przyłożyć, ale mam nadzieję, że od teraz uda mi się częściej dodawać rozdziały.

Mam również nadzieję, że chociaż ktoś tu został i do was ogromna prośba, rozgłaszajcie mojego bloga. Zależy mi na tym. Dziękuję, że zostaliśćie.

Ps. Zapraszam na mojego bloga z recenzjami książek, dopiero zaczynam!

See Ya <3
link do bloga (klik)

Rozdział 12

Na moje nieszczęście leciała wolna piosenka. Czułam skrępowanie, a zarazem motyle w brzuchu. Zbliżyliśmy się do siebie tak, jak tańczyliśmy kiedyś. Przyciśnięci ciałami, moje dłonie na jego klatce piersiowej, a jego nisko na moich biodrach. To była magiczna chwila. Wpatrywaliśmy się prosto w oczy, nie były potrzebne słowa, oboje doskonale wiedzieliśmy co przekazywaliśmy spojrzeniami. W moich widział ból, smutek, miłość, a ja w jego widziałam wyrzuty sumienia z odrobiną uwielbienia. Miło było wiedzieć, że nie byłam mu obojętna. Alkohol zrobił swoje. Zaczęłam się zastanawiać, co by były gdyby Zayn nigdy mnie nie zdradził, jakby wyglądało nasze życie? Tego wieczora kiedy ich przyłapałam zamierzałam powiedzieć mu o ciąży. Byłam ciekawa jakby zareagował, czy byłby dobrym ojcem i czy nadal bylibyśmy razem, ale odpowiedzi na te pytania już nigdy nie było dane mi poznać. Nadal byliśmy blisko siebie, czując zapach tytoniu pomieszany z miętą przeszły mnie dreszcze. To była niesamowita chwila. Niestety skończyła się szybciej niż bym sobie tego życzyła. Skończył się wolny taniec, był jakiś klubowy kawałek. Zmieniliśmy tempo tańca, może spowodował to alkohol, ale teraz ocierałam się o jego krocze.
- Wyglądasz tak cholernie gorąco w tej sukience i w ogóle nie widać, że byłaś w ciąży. - Wymruczał mi do ucha, jeżdżąc dłońmi po moim ciele. To była bardzo przyjemna pieszczota. W odpowiedzi wydałam z siebie jedynie jęk, nie miałam siły na nic innego. Czułam jego prężącego się penisa przez spodnie. Powinnam oprzytomnieć, ale przez procenty w moim organizmie nie myślałam trzeźwo. Chciałam go pocałować. Naprawdę chciałam, ale nie mogłam. Poszliśmy do baru i wypiliśmy po jeszcze jednym shotcie, stawałam się coraz bardziej pijana. Moje zmysły były przyćmione Malik chwycił mnie i prowadził, nie wiedziałam dokąd, ale pozwoliłam mu na to. Znaleźliśmy się w jakimś rzadko uczęszczanym korytarzu, byliśmy tam tylko my, nikt nie mógł nam przeszkodzić. Wtedy poczułam jak jego wargi rozbijają się o moje, to był pierwszy pocałunek, na który pozwoliłam. Niesamowite. Tylko to słowo może opisać tamtą chwilę. Instynktownie cofnęłam się do tyłu, aż plecy nie zderzyły się ze ścianą. Chłopak przywarł do mnie całym ciałem. Każdy mięsień był wyraźnie odczuwalny. I znów te dreszcze. Błądziłam dłońmi po całym ciele, próbując dotknąć każde możliwe miejsce. Pocałunek był pełen pasji, tęsknoty, smutku, miłości, przekazywaliśmy nim wszystkie emocje. Z każdą chwilą stawało się coraz bardziej namiętnie. Odpinałam guziki od jego koszuli, a on pieścił moje uda. Miałam płytki i urywany oddech. Teraz całował moją szyję, jęczałam i odchylałam głowę do tyłu z przyjemności. To był mój czuły punkt, a on dobrze o tym wiedział i potrafił to wykorzystać. Ścisnął moje piersi, a ja pisnęłam, nie spodziewałam się tego. Znów złączyliśmy się w pocałunku. Chwycił mnie za pośladki, podskoczyłam i objęłam go nogami w pasie. Dawno nie było mi tak dobrze. Wgryzłam się w szyję Zayna i zaczęłam ją mocno ssać, zamierzałam zostawić po sobie ślad, miał przyśpieszony oddech.
- Lissa? - Cholera to był Niall. W jednej sekundzie oprzytomniałam i zdałam sobie sprawę z tego co mogłoby się zaraz wydarzyć. Przecież zrobiłabym dokładnie to samo co zrobiła mi kiedyś Perrie. Może jej nienawidziłam, ale nigdy nie zamierzałam zrobić tego samego. Pamiętam ile miesięcy przez to przepłakałam. - Co ty wyprawiasz Zayn? Próbujesz ją wykorzystać gdy jest pijana? Żałosne. Chodź kochanie. - Wyciągnął w moim kierunku dłoń, którą po lekkim wahaniu chwyciłam. Oddaliłam się od Zayna. Poczułam ulgę, ale spoglądając na jego twarz widziałam tylko wściekłość. Przytuliłam się do Nialla. Czułam się upokorzona, jak mogłam być tak głupia i pozwolić by zaszło to tak daleko? Miałam ochotę zapaść się pod ziemię.
- Lissa, powiedziałem twojej ciotce, że odwiozę z tobą Jake'a do hotelu, ona już pojechała i będzie tam na nas czekać. Chodź.
- Przyznaj się! Zdradziłaś mnie z Niallem i to jest jego dziecko! - Wydarł się. Wzdrygnęłam się. - Jesteś zwykłą dziwką, pieprzyłaś się z moim przyjacielem będąc ze mną. Nie chcę cię widzieć na oczy! - Poczułam się jakbym dostała w twarz. Usłyszenie czegoś takiego z ust miłości życia nie było przyjemne. Chciało mi się płakać, ale nie mogłam mu jeszcze tego powiedzieć. To nie był odpowiedni czas i miejsce. Z oczu spływały mi pojedyncze łzy.
- Wiesz co Zayn? Jesteś dupkiem. - Powiedziałam na odchodne. Przytuliłam się do ramienia Horana, gdy ten mnie uspokajał i pozwoliłam mu się prowadzić do Jake'a. Mój przyjaciel wziął małego na ręce i wyszliśmy z nim przez tylne wejście. Tam czekał już na nas samochód. W środku rozkleiłam się kompletnie. Z cichego łkania przeszłam na głośne i intensywne płakanie. Niall cały czas uspokajająco gładził mnie po plecach, ale to było na nic. Czułam się pusta w środku, jedyna nadzieja na nasze jakieś porozumienie właśnie poszła do piachu. Zniszczył wszystko i przez co? Przez alkohol. Co mu przyszło do głowy? A mi? Co mi się stało, że pozwoliłam mu się pocałować? A co gorsza, że mogłoby dojść do czegoś więcej? Nie myślałam jasno, to jest pewne.
Siedziałam w swoim pokoju hotelowym i płakałam, nie chciałam być sama, więc poprosiłam blondyna, aby dotrzymał mi towarzystwa, nie miał z tym problemu. Wypłakiwałam się w jego ramię, a on bez słowa mnie obejmował. Jako jedyny zawsze doskonale wiedział czego potrzebowałam. Nie musiałam nic mówić. Był prawdziwym przyjacielem, takim, na którego zawsze mogłam liczyć. Żałowałam, że na imprezie nie miałam okazji porozmawiać z Justinem, uwielbiałam tego chłopaka i chciałabym go poznać, ale oczywiście Zayn wszystko zniszczył, zresztą jak zwykle.
Następnego dnia kompletnie nie miałam ochoty iść na premierę filmu chłopców, ale obiecałam Niallowi, nie chciałam go zawieść. Premiera była o 18, więc miałam dużo czasu na przygotowanie się. Od rana postanowiłam udać się do rodziców. Nie było to łatwe, w końcu mój ojciec się mnie wyparł. Pomyślałam, że jeśli zabiorę ze sobą Jake'a nie będzie tak źle. Byłam zdenerwowana, pociły mi się dłonie. Wzięłam głęboki oddech i zadzwoniłam do drzwi. Oczekiwanie aż mama mi otworzy zdawało się trwać w nieskończoność. Kiedy w końcu ujrzałam jej twarz byłam w szoku, wcale się nie zmieniła. Spojrzawszy na nią widziałam zaskoczenie, smutek, ale także radość. A ja? Poczułam wielką ulgę widząc ją, nie zdawałam sobie sprawy jak bardzo za nią tęskniłam. Bez zastanowienia rzuciłam się na nią w mocnym uścisku, z moich oczu poleciały łzy.
- Moja córcia! - Zapłakała. Stałyśmy na progu i obie płakałyśmy, ale nie obchodziło mnie to. W tej chwili liczyło się dla mnie tylko to, że nareszcie, po tak długim czasie zobaczyłam moją mamę. - A to jest na pewno Jake... - Zagruchała do chłopca.
- Mamo, kto to jest?
- To jest babcia Bethanny, synku. - Uśmiechnęłam się. Mama wzięła go na ręce i jeszcze bardziej się rozpłakała. Ucieszyłam się widząc Jake'a takiego rozradowanego. W końcu miał babcię.
- Bethanny kto przyszedł, że zajmuje ci to tyle czasu? - Usłyszałam głos ojca. Zadrżałam, akurat jego nie chciałam tu spotkać. Na to nie byłam gotowa.
- Roger, chodź tu. Nie uwierzysz, Alyssa przyjechała!
W drzwiach stanął mój ojciec, a ja znieruchomiałam.
- A co ona tu robi? Jeszcze z nim? - Prychnął. Zabolało mnie to. Nie przypuszczałam, że on będzie się dalej tak zachowywać. Starałam się powstrzymać łzy, lecz było to ciężkie.
- Tato.. - Zaczęłam
- Nie nazywaj mnie ojcem. - Powiedział twardo. - Beth jeśli chcesz z nią porozmawiać proszę bardzo, ale wychodzę. - Z tymi słowami przecisnął się obojętnie obok mnie i poszedł. Chciałam płakać.
- Nie przejmuj się nim skarbie. Wejdźmy do środka.
Dom nie zmienił się ani trochę, był taki jakim go zapamiętałam, te same meble, nawet ten sam zapach. Miło było tu wrócić.
- Napijesz się kawy? - Spytała idąc do kuchni. Rozmawiałyśmy tak długo, aż straciłam poczucie czasu, kiedy spojrzałam na zegarek była już 16:30 co oznaczało, że miałam tylko półtorej godziny do przyjazdu Nialla, a ja nadal siedziałam u mamy. Tak dobrze mi się z nią rozmawiało, ona naprawdę żałowała tego wszystkiego, nie chciała żeby to się tak potoczyło, ale nie miała dużego wpływu na ojca. Chciała to zmienić. Pośpiesznie wstałam i wytłumaczyłam jej sytuację oraz przeprosiłam, że tak szybko wychodziłam, wtedy ona zaproponowała coś zadziwiającego, chciała zająć się Jake'iem , mały nie miał żadnych ubrań, to był mój jedyny argument.
- Zadzwonię do Destiny i jestem pewna, że nie będzie miała nic przeciwko temu, aby przywieźć mi tu trochę jego rzeczy.
- Co ty na to Jakey? Chcesz zostać u babci?
- Tak! Tak! - Mały bardzo się cieszył, więc nie zostało mi nic innego jak mocno się z nim pożegnać i iść. Prędzej powiedziałam jeszcze mamie jak ma się nim zająć.
- Kochanie nie pouczaj mnie, w końcu ktoś cię wychował. - Zaśmiała się. -  A teraz idź, bo nie zdążysz. Będziemy cię oglądać w telewizji. - Przytuliłam ją mocno i poszłam.

_________________________________________________

Ale nawaliłam! Nawet nie wyobrażacie sobie co się u mnie działo... Rozdział miał być jeszcze w czerwcu, ale nie dałam rady bo straciłam wszystkich przyjaciół. Zrobili ze mnie zwykłą dziwkę, ale nie o tym... Po prostu dużo mi się na głowę zwaliło i nie dałam rady. Przepraszam, mam nadzieję, że ktoś tutaj jeszcze jest...Proszę o komentarze, nawet zwykłe kropki. Muszę wiedzieć czy ktoś to jeszcze czyta.
Jeszcze jedna prośba, jeśli możecie to polecajcie bloga na twitterze, na swoich blogach, a ja postaram sie jakoś odwdzięczyć ! MuchLove x

Rozdział 11

Notatka na końcu rozdziału, bardzo proszę o przeczytanie. xx

- Co ona tu robi?! - Krzyknęłam, przez co wystraszyłam Jake'a. Nie chciałam żeby się mnie bał, ale nie mogłam się powstrzymać. Dylan skinął mi głową, że się nim zajmie, a ja wraz z Lydią zwróciłyśmy się do tej dziwki.
- Jak śmiesz tutaj przychodzić?! - Głos Lydii był jeszcze groźniejszy niż mój.
- Po tym wszystkim co zrobiłaś masz czelność pojawiać na MOJEJ imprezie urodzinowej? - Zadziwiająco byłam spokojna, czym jeszcze bardziej zaniepokoiłam Nialla, który właśnie stał przede mną tak samo jak i O'Brien, który Jake'a zaprowadził do mojej ciotki.
- Ona nie jest tego warta. Schowaj pazury kocico. - Mruknął mi do ucha. Dobrze wiedziałam co chciał zrobić, próbował odwrócić moją uwagę. Jego starania od początku były skazane na porażkę, nigdy bym nie odpuściła czegoś takiego.
- Nie ma szans, ona zasługuje na wszystko co zaraz jej powiem. - Odpowiedziałam rzucając wściekłe spojrzenie Zaynowi, kiedy go spostrzegłam. Zwróciłam się do Perrie. - A ty dziwko słuchaj, jeśli zaraz sama stąd nie wyjdziesz, ja cię wyprowadzę, ale to nie będzie przyjemne.
- Chciałam cię przeprosić za to co stało się kilka lat temu, ale jednak zmieniłam zdanie i uważaj kogo nazywasz dziwką szmato! - Tego było za wiele. Nie miała prawa przychodzić na moją imprezę urodzinową i obrażać mnie. Moja ręka jakby na autopilocie podniosła się i chwilę później słyszałam plask. Tak jest, uderzyłam tą małpę. Zasłużyła sobie. Wszyscy w sali siedzieli cicho jak myszy, nawet DJ przestał puszczać muzykę. To było dosyć niezręczne.
- Tak w ogóle to kto cię tutaj zaprosił? - Spytałam nadzwyczaj spokojnie.
- Przyszłam z Zaynem. - Odpowiedziała ze złośliwym uśmiechem.
- Zayn zabieraj ze sobą swoją dziwkę! - Krzyknęłam, najgłośniej jak potrafiłam, w jego stronę. Czułam w sobie taką adrenalinę, że nie panowałam nad sobą. Nawet nie myślałam co powiedzieć, po prostu samo szło. Kiedy dotarło do mnie jak się zachowywałam poczułam się trochę głupio, ale z drugiej strony, przecież to było zrozumiałe, w końcu była na tyle bezczelna żeby przychodzić na moje urodziny.
- Myślę, że już dosyć powiedziałaś. - Podszedł do mnie Niall. Obróciłam głowę i widziałam śmiejącego się Harry'ego, on jak zwykle śmiał się ze wszystkiego.
- Zayn? - Miałam ochotę zedrzeć jej ten uśmieszek twarzy, kiedy on ją przytulił.
- Ty możesz iść, ja zostaję z przyjaciółmi. - Odpowiedział obojętnie.
Moja radość była tak wielka, że gdybym potrafiła skoczyłabym aż do sufitu. Gdyby nie moja samokontrola zaśmiałabym się jej w twarz, ale jakoś się powstrzymałam. To było cudowne uczucie, miałam nad nią przewagę. Ciekawiło mnie dlaczego Malik nie poszedł z nią, ale nie zamierzałam o to pytać. Zanim wyszła zrobiłam jeszcze jedną rzecz.
- Na przyszłość, jeśli prześpisz się z jakimś zajętym chłopakiem, przypomnij sobie to. - Powiedziawszy chwyciłam drinka i wylałam na jej włosy i bluzkę. Wyglądała jakby miała się zaraz popłakać. Szybko stamtąd wybiegła, a ja zaniosłam się głośnym śmiechem.
- Trochę przesadziłaś, wiesz? - Odciągnął mnie na bok.
- Ja przesadziłam? To jest tylko trochę upokorzenia, nic jej się nie stało, a ja cierpiałam. Nawet nie zdajesz sobie sprawy jak długo. Możesz zostać o ile nie będziesz się do mnie odzywać, Niall chyba specjalnie wybrał najwięcej zdjęć z nami. Żeby mi przypomnieć. - Mruknęłam.
- Jeśli mam być szczery, to sam je wybierałem... - Powiedział ledwie słyszalnie. Oczy przybrały rozmiar piłeczek pingpongowych, byłam w wielkim, wielkim szoku.
- Po co to zrobiłeś?!
- Chciałem przypomnieć ci, że kiedyś byliśmy bardzo szczęśliwi...
- Wiesz co Zayn? Jesteś żałosny, sam to zniszczyłeś, kiedy mnie zdradziłeś. - Z tymi słowami odeszłam do Lydii, Dylana i Jake'a. Po drodze pojawiały się różne osoby i życzyły mi wszystkiego najlepszego, między innymi byli tam: Nick Jonas, Demi Lovato i, o mój Boże, Justin Bieber oraz wielu innych, których widziałam po wejściu. Chwilę porozmawiałam z Nickiem i poszłam do mojego synka. DJ puścił muzykę i zabawa trwała w najlepsze, Niall, Dylan i Harry tańczyli z Jake'iem, w czasie kiedy ja rozmawiałam z Lydią. Miałyśmy naprawdę dużo do obgadania, ciężko było mi się przyznać o tym co zrobiliśmy z Dylanem, a nie chciałam przed nią tego ukrywać. Dzięki Bogu zniosła to w miarę dobrze i nie spoliczkowała mnie na oczach wszystkich. Kiedy wnieśli tort, zdmuchnęłam świeczki razem z Jakey'm. Po incydencie na moim nastroju nie pozostało śladu. Byłam po prostu szczęśliwa.
- Ally! - To było niemożliwe, słyszałam głos Trishy, tak dawno jej nie widziałam, więc jak tylko ją spostrzegłam od razu do niej podbiegłam i mocno przytuliłam. Stęskniłam się za nią i to bardzo. Jednak moja radość nie trwała zbyt długo, gdyż uświadomiłam sobie, że pani Malik mogła usłyszeć całą rozmowę z Perrie, a co gorsza widzieć, co jej zrobiłam. Mimo wszystko nie miałam wyrzutów sumienia, należało jej się.
- Jak ja cię dawno nie widziałam, wydoroślałaś i wypiękniałaś. - Jej uścisk był duszący, ale nie zamierzałam narzekać, to byłoby niegrzeczne.
- Dziękuję, za to ty się nic nie zmieniłaś. Cały czas wyglądasz tak młodo, a na dodatek promieniejesz. - Uśmiechnęłam się do niej. To prawda, odkąd pamiętam Trisha nigdy nie wyglądała na swój wiek.
- Och, już nie przesadzaj. Przy okazji, słyszałam, że zaczęłaś robić solową karierę, czy to dlatego wyjechałaś z Londynu? Zayn mi coś wczoraj wspominał. - Jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki mój dobry humor prysł, na samo wspomnienie tego egoistycznego dupka.
- Nie, nie. To nie był powód mojego wyjazdu. Tak naprawdę to było za sprawą zdrady Zayna i mojej ciąży.
- Czy to...
- Nie. Zdecydowanie to nie jest dziecko Zayna. - Zaprzeczyłam stanowczo. Chyba zbyt gwałtownie zareagowałam, bo widziałam jej skrzywione spojrzenie. - Przepraszam, po prostu męczy mnie już ciągłe zaprzeczanie... - Westchnęłam. Gdyby tylko znali prawdę...Dobrze wiedziałam, że kiedyś będę musiała przyznać, że tak naprawdę to on jest ojcem, ale chyba nie byłam gotowa. Nie miałam ochoty oglądać w internecie zdjęć mojego Jake'a bawiącego się z tym wytapetowanym potworem. Prawdopodobnie nie zniosłabym tego widoku. W tej samej chwili podbiegł do mnie Jake.
- Mamo jestem zmęczony, mogę spać? - Mały był już dosyć długo na nogach, rozumiałam jego zmęczenie.
- Ja go wezmę. - Zaoferowała ciotka, jednak odmówiłam, chciałam sama go położyć. Niall zajął się wszystkim, nawet zadbał o specjalny pokój, w którym mój synek mógłby spać.
- Chodź kochanie idziemy się położyć. - Wzięłam go za rękę i powoli poszliśmy za Horanem.
- Niall, mogę ja? - To był Zayn. Prychnęłam. Co on sobie myślał? Próbował zamienić się w stalkera? Jeśli tak, to był na dobrej drodze. Próbowałam zrozumieć jego tok myślenia, ale kiepsko mi to szło.
- Chyba śnisz. - Warknęłam.
- Tylko cię tam zaprowadzę, nic więcej. - Odparł beznamiętnym tonem. Był nieźle wstawiony, bez problemu to rozpoznałam.
- Lisa zgódź się, bo nie odpuści.  Pamiętaj, że jestem blisko. - Powiedział przy moim uchu. Niechętnie skinęłam głową. Weszliśmy do jakiegoś pokoju, od razu było słychać różnice, tutaj muzyka była niemalże niesłyszalna.
- Mamo kto to jest? - Spytał chłopiec wskazując na Zayna, kiedy układałam go na łóżku.
- To jest...-Zawahałam się.
- Wujek Zayn. - Odpowiedział za mnie. Bałam się. Bałam się, że kiedyś wyjdzie na jaw kto tak naprawdę jest jego ojcem, nie wiem skąd, ale miałam takie obawy. Czułam, że w każdej chwili wszystko może mi się wymknąć spod kontroli.
- Mamo zaśpiewasz mi? - Mruknął układając się wygodnie na poduszce.
- Jasne słonko. - Chwilę zastanawiałam się co zaśpiewać aż w końcu zdecydowałam się zaśpiewać Impossible Shontelle.
I remember years ago (Pamiętam jak lata temu)
Someone told me I should take (Ktoś powiedział mi, że powinnam być)
Caution when it comes to love (Ostrożna, gdy chodzi o miłość)
I did, I did (zapomniałam, zapomniałam)
You were strong and I was not (byłeś silny, a ja nie)
My illusion, my mistake (moja iluzja, mój błąd)
I was careless, I forgot (byłam nieostrożna, zapomniałam)
I did (zapomniałam)
And now all is done (Teraz jest już po wszystkim)
There is nothing to say (Wszystko zostało powiedziane)
You have gone and so effortlessly (Tak po prostu odszedłeś
You have won (Wygrałeś)
You can go ahead tell them (Możesz iść powiedzieć im)

Tell them all I know now (   Powiedz im wszystko, co wiem teraz) Wstrząsnął mną niesamowity dreszcz, kiedy usłyszałam głos Zayna, tak śpiewał razem ze mną.
Shout it from the roof tops (Wykrzycz to z dachu)                                                        
Write it on the sky line (Napisz to na niebie)                                                  
All we had is gone now (Że wszystko, co mieliśmy, odeszło)                                             
Tell them I was happy (Powiedz im, że byłam szczęśliwa)                                    
And my heart is broken (A teraz moje serce jest złamane)                         
All my scars are open (Wszystkie moje blizny są otwarte)                           
Tell them what I hoped would be (Powiedz im, że to, czego pragnę jest)                             
Impossible, impossible (Niemożliwe, niemożliwe)                         
Impossible, impossible (niemożliwe, niemożliwe)
Nasze głosy mieszały się ze sobą, zupełnie tak jakby były stworzone aby śpiewać razem. Przez chwilę poczułam się jak dawniej.

Falling out of love is hard (Wyrzeczenie się miłości jest ciężkie)
Falling for betrayal is worst (Rozstanie z powodu zdrady jest gorsze)
Broken trust and broken hearts (Złamane obietnice i złamane serca)
I know, I know (Wiem, wiem)
Thinking all you need is there (Myślałeś, że wszystko, czego potrzebujesz jest tutaj)
Building faith on love and words (Budowaliśmy wiarę na miłości i obietnicach)
Empty promises will wear (Puste obietnice będą ciągnąć się za nami)
I know (I know) (Wiem (wiem)
And know when all is gone (I wiedz, że wszystko skończone)
There is nothing to say (Wszystko zostało powiedziane)
And if you're done with embarrassing me (I jeśli już skończyłeś mnie zawstydzać)
You can go ahead tell them (Możesz iść powiedzieć im)

Tell them all I know now (   Powiedz im wszystko, co wiem teraz)                                                                                                    Shout it from the roof tops (Wykrzycz to z dachu)                                                        
Write it on the sky line (Napisz to na niebie)                                                  
All we had is gone now (Że wszystko, co mieliśmy, odeszło)                                             
Tell them I was happy (Powiedz im, że byłam szczęśliwa)                                    
And my heart is broken (A teraz moje serce jest złamane)                         
All my scars are open (Wszystkie moje blizny są otwarte)                           
Tell them what I hoped would be (Powiedz im, że to, czego pragnę jest)                             
Impossible, impossible (Niemożliwe, niemożliwe)                         

Impossible, impossible (niemożliwe, niemożliwe)              

I remember years ago (Pamiętam jak lata temu)
Someone told me I should take (Ktoś powiedział mi, że powinnam być)
Caution when it comes to love (Ostrożna, gdy chodzi o miłość)
I did, I did (zapomniałam, zapomniałam)

Czy to nie było ironią, że akurat wybrałam tę piosenkę? Idealnie do nas pasowała, widziałam w jego oczach ból, lecz nie wiem czy był tak samo mocny jak mój. Nigdy nie przestałam go kochać, a teraz, teraz kiedy znów śpiewamy razem moje wspomnienia powracają, a z nimi ból jaki pozostawił. Mimo upojenia alkoholem ani razu jego głos nie brzmiał nieczysto. To było coś niesamowitego, czuć go znów tak blisko siebie. Spostrzegłam, że Jake już smacznie spał, a kiedy ujrzałam jak Zayn całuje go delikatnie i z czułością w czoło moje serce robiło fikołki. Uświadomiłam sobie, że byłby dobrym i to bardzo dobrym ojcem. Chciało mi się płakać, bo miałam w głowie kompletny mętlik. Chciałabym mu powiedzieć, ale nie miałam odwagi.
- Wyskoczymy na kilka drinków? - Zaproponował ni stąd ni zowąd. Ze względu na kotłujące się myśli w mojej głowie, zgodziłam się.
- Ale nie mogę na razie zostawić Jake'a, bo na początku ma bardzo lekki sen. - Szepnęłam.
- W takim razie poczekamy tutaj.
- To zajmie może pięć minut. - Nie wiem co we mnie wstąpiło, ale wstałam, kiedy usłyszałam jedną z moich ulubionych piosenek i zaczęłam tańczyć. Pomieszczenie było na tyle duże, że ze spokojem mogłam to robić. Piosenka była bardziej klubowa, ale w tamtym czasie naprawdę ją uwielbiałam.
- Co robisz? - Spytał ze śmiechem.
- Tańczę, a na co ci to wygląda? - Zaśmiałam się cicho. Niespodziewanie podszedł do mnie i tańczyliśmy razem, chociaż dzielił nas pewien dystans, który już po paru sekundach zlikwidował obejmując mnie. Nie protestowałam kiedy błądził rękoma po moim ciele, a co więcej sama śledziłam dłonią jego klatkę piersiową. Z moich ust wydobył się cichy jęk, ściskał mnie za pośladki. Nie wiem ile tak tańczyliśmy dopóki się nie odsunęłam i zaczęłam dopominać o drinka. Musiałam się napić i to koniecznie.
- Pewnie, chodźmy. - Chwycił mnie za rękę i wyszliśmy. Wiedząc, że ludzie mogą zacząć plotkować, wyrwałam się z jego uścisku. Impreza trwała w najlepsze, teraz przypominało to zwykłą dyskotekę w klubie z tą różnicą, że tutaj połowa tych ludzi była sławna. W drodze do baru przeszkodzili nam Niall i Harry.
- Nasza jubilatko dzisiaj oficjalnie kończysz dwadzieścia lat, witamy. - Zachichotali. Oboje byli już nieźle pijani.
- Chłopcy jesteście pijani. - Skrzywiłam się. - Idziemy po drinki, idziecie z nami? - Spytałam z grzeczności.
- Pewnie! - Krzyknął radośnie Harry. Poszliśmy do baru i zamówiliśmy po drinku. Chłopcy wypili go niemal natychmiast, a ja byłam tuż za nimi. Naprawdę tego potrzebowałam. DJ puścił Ellie Goulding i Calvina Harrisa "I need your love" uwielbiałam ten kawałek. Pisnęłam podekscytowana jak nastolatka.
- Ja chcę tańczyć... - Jęknęłam do chłopaków. Cóż, byłam trochę wstawiona, ale i tak sięgnęłam po jednego z shotów, które oni zamówili i wypiłam go za jednym razem.
- Nie ma mowy, jak wypiję moje nogi są jak galarety.. - Chichotał Horan.
- Jestem zbyt wstawiony.. - Przecząc temu co powiedział, przechylił kolejnego shota. Moją ostatnią nadzieją był Zayn, bałam się co może z tego wyniknąć.
- Ja z tobą zatańczę. - Odparł niemalże od razu. Podał mi dłoń, chwyciłam ją i razem poszliśmy na parkiet, prędzej wypijając jeszcze jeden kieliszek wódki. Musiałam się uspokoić. Serce dudniło jak oszalałe, miałam wrażenie jakby za chwilę miało wyskoczyć z klatki piersiowej. Już wiedziałam, że ten wieczór może zmienić wszystko, całą przyszłość jaką sobie zaplanowałam, a co najważniejsze, przez ten wieczór znów wpuściłam Zayna do swojego życia. Nie chciałam tego. Dobrze wiedziałam, że znów mnie zrani.

__________________________________________________________

I'm back! Nie wiem jak to będzie teraz z rozdziałami, bo cóż.. zrobiło się ciepło i wychodzę często ze znajomymi, tu jakieś imprezy, tu wyjazdy, jeszcze mam szkolę i dość nieciekawą sytuację z matematyką, mogę powtarzać rok jeśli się nie wezmę. Rozdział miał być dawno, ale pojawił się pewien chłopak i cóż... Teraz już go nie ma, niestety i myślę, że jakoś postaram się ogarnąć tego bloga. Strasznie was przepraszam za tak długą nieobecność,pozostaje mi mieć tylko nadzieję, że ktoś to jeszcze czyta ... 

Kocham was i do następnego! Buzaki x

Ps. Co myślicie o nowym rozdziale? Jak wam się podobał? Przyjmę nawet UZASADNIONĄ krytykę :)

Rozdział 10

- Alyssa powiesz nam coś jeszcze o sobie? - Spytała Ellen. Nie wiedziałam co mogłabym jeszcze powiedzieć, bo zadała chyba wszystkie możliwe. Nigdy nie udzielałam wywiadów, ale wiedziałam, że pytania były zbyt łagodne, nawet jak na pierwszy raz. To chyba była ta chwila, by powiedzieć o Jake'u.
- Właściwie to mam coś do dodania i to jest coś przez prawdopodobnie ludzie zaczną mnie oceniać. - Wzięłam oddech. - Mam synka. - Odpowiedziałam, siliłam się na spokój, ale było z tym ciężko.
- Naprawdę? - Nie dowierzała. - Ile ma lat?
- Trzy, a w grudniu skończy cztery. - Odpowiedziałam ze słabym uśmiechem.
- To znaczy, że musiałaś być bardzo młoda go rodząc. - O dziwo w jej głosie nie słyszałam pogardy, a współczucie.
- Tak, cóż miałam szesnaście lat i praktycznie moje życie dopiero się zaczynało, było ciężko, ale cieszę się, że się nie poddałam, bo dzięki temu mam teraz wspaniałego synka. - Odpowiedziałam dumnie.
- To wspaniale. Sprawiasz wrażenie dobrej mamy, trzymam za ciebie kciuki. - Uśmiechnęła się. - Przepraszam, że cię o to spytam. Wiem, że może to być krępujące, ale muszę. - Nie wiedziałam czego się spodziewać. - Trafiłam na zdjęcie twoje i Zayna Malika. - Nie błagam, tylko nie to. - Z niego można wywnioskować, że łączyło was coś więcej niż przyjaźń i to za czasów chłopców w X-factor. Powiedz jak to możliwe, skoro ty mieszkasz w Los Angeles, a on jest z Wielkiej Brytanii?
- W zasadzie to ja urodziłam się i wychowałam w Londynie, kiedy zaszłam w ciążę postanowiłam wyjechać. - Odpowiedziałam najspokojniej jak potrafiłam w takiej chwili.
- Rozumiem. Byłaś także widywana często z Dylanem O'Brien'em i byliście parą, cieszysz się z jego sukcesu? Dostał główną rolę w adaptacji książki Jamesa Dashnera, Więzień Labiryntu to będzie przebój następnego roku. Utrzymujecie jeszcze kontakt?
- Tak, przyjaźnimy się. Związek nam nie wyszedł, ale kocham go jak brata i oczywiście, że cieszę się z jego sukcesu, to dla niego wielka szansa. Chociaż będę musiała sobie z nim porozmawiać, bo jakoś zapomniał mi o tym wspomnieć. - Zażartowałam. Byłam jej wdzięczna, że nie spytała o to, kto jest ojcem dziecka, ale może moja ciotka powiedziała jej zakazane pytania i jeśli spytałaby o coś, co było zabronione nasz prawnik mógłby narobić jej niezbyt ciekawych opinii.
Dzięki Bogu dziesięć minut później skończyliśmy. Teraz czekała mnie o wiele gorsza rozmowa. Byłam przerażona wykładem, który mnie czekał od mojej ciotki. W ciszy siedziałyśmy w samochodzie i jechałyśmy do niej. Czekałam aż zacznie, a ponieważ tego nie zrobiła, uznałam za stosowne przeproszenie jej.
- Gdzie byłaś moja panno?
- U Nialla. Chyba wczoraj trochę przesadziliśmy z drinkami, to wszystko. - Odpowiedziałam zamyślona. Zaczęłam sobie wszystko przypominać... I o cholera! Co ja narobiłam? Byłam straszna do Zayna, a przecież on nic nie zrobił, no wtedy, bo nie mówię, że nigdy nic nie zrobił. Czułam się głupio z powodu tego, co mu powiedziałam. Zemdlałam. To także sobie przypomniałam i później to, że Malik się mną opiekował. O mój Boże. Nigdy nie czułam się tak zawstydzona. Wiedziałam, że będę musiała mu podziękować.

Zayn's Pov
Siedziałem w salonie z chłopakami i byłem zmuszony oglądać wywiad z Alyssą, bo Niall uparł się, że chce to zobaczyć. Był podekscytowany, nie wiem czym. On i Aly spędzali razem dużo czasu...A z resztą, co mnie to obchodzi? Przecież ona już nie była moja, mogła robić co tylko chciała. Zamierzałem już wstać i odejść, kiedy usłyszałem jak mówi
Właściwie to mam coś do dodania i to jest coś przez prawdopodobnie ludzie zaczną mnie oceniać. Mam synka.
Byłem sparaliżowany, właśnie powiedziała, że ma dziecko. Czułem się zazdrosny? Zraniony? Chyba trochę tak i trochę tak. Musiałem słuchać dalej. Kątem oka widziałem spojrzenie Nialla w moją stronę. Co to miało znaczyć?
Ma trzy, a w grudniu skończy cztery. - To była szybka matematyka. To oznaczało, że mnie zdradziła. Przypomniałem sobie moment naszego rozstania i to było niemożliwe żeby zaszła w ciążę po naszym zerwaniu, musiała mnie zdradzić i to na długo przed naszym końcem. Byłem wściekły. Gwałtownie wstałem i wyszedłem trzaskając drzwiami.

Alyssa's Pov

Minął miesiąc od mojego pierwszego wywiadu i od tamtej chwili nie miałam chwili wytchnienia, codziennie jeździłam do studia i nagrywałam piosenki, najciężej pracowałam nad piosenką, którą śpiewam z Nickiem. Chcieliśmy żeby wszystko idealnie pasowało, nawet sami nagrywamy instrumental, on na gitarze, ja na pianinie. Wszystko coraz lepiej zaczynało ze sobą grać, wkrótce mieliśmy rozpocząć pracę nad teledyskiem. Byłam podekscytowana. Codziennie esemesowałam z Demi Lovato, nie mogłam w to uwierzyć i byłyśmy umówione do kina. Była wspaniałą osobą, dobrze się rozumiałyśmy. Powiedziałam jej trochę o sobie, a ona o sobie. Bardzo często udzielałam wywiadów, reporterzy przeważnie pytali o to samo. W gazecie jakiś czas temu pojawiło się moje i Nialla zdjęcie z koncertu Justina Timberlake'a, były różne insynuacje na temat naszego związku, ale za każdym razem twardo zaprzeczałam i odpowiadałam, że jesteśmy jedynie przyjaciółmi. Czułam się samotna, Lydia jeszcze nie wróciła, ale byłam z nią w stałym kontakcie, a Dylana praktycznie nie było w domu, codziennie był na planie filmowym do Więźnia Labiryntu. One Direction pojechali w dalszą część ich trasy, która kończyła się dopiero w listopadzie, mieli przed sobą jeszcze sporo koncertów, mimo napiętego grafiku niemalże codziennie rozmawiałam z Niallem przez telefon albo na skype'ie. Utrzymywaliśmy cały czas kontakt. Za kilka dni, a dokładniej 20 sierpnia miała być premiera filmu chłopców o nazwie This is Us, Horan zaprosił mnie i chciał abym była jego "osobą towarzyszącą" zgodziłam się. To oznaczało, że będę musiała lecieć do Londynu. Miałam mieszane uczucia co do tego wyjazdu, rodzice nie odzywali się do mnie od kiedy wyjechałam. Mama była pod wpływem ojca, a on był oburzony, że miałam nieślubne dziecko, był taki staroświecki. A z drugiej strony chciałabym iść w te wszystkie miejsca, które kiedyś uwielbiałam, nawet te, które odwiedzałam razem z Zaynem. Ciocia uznała mój wyjazd za bardzo korzystny i od razu wykonała kilka telefonów, aby załatwić mi parę wywiadów. Wszystko już było załatwione, bałam się jak ludzie zareagują kiedy pojawię się na wywiadach z Jake'iem. Do tej pory nie zgadzałam się na wywiady z jego udziałem. Tak jak przypuszczałam, pojawiło się dużo obraźliwych komentarzy na mój temat, ale starałam się je ignorować, było także dużo pozytywnych, w których ludzie pisali, że mnie podziwiają. Takie były niesamowicie motywujące. Przez mój grafik w ciągu ostatniego miesiąca miałam strasznie mało czasu dla Jake'a i to bolało mnie jak cholera. Jednak udało mi się posłać go do przedszkola, a później odbierała go opiekunka. Mały mógł przebywać wśród dzieci, dzięki czemu coraz więcej mówił. Prędzej był zamknięty w sobie, lekarze twierdzili, że to jest normalne dla wcześniaków. Chodził trzy tygodnie do przedszkola, a już tak dużo mówił. Za każdym razem kiedy powiedział całe zdanie miałam ochotę płakać. Cały czas się dobrze rozwijał jedynie z mową trudno mu szło aż do teraz. To był mój najlepszy prezent na dwudzieste urodziny. Oczywiście Niall obiecał, że jak tylko pojawię się w Londynie czeka mnie wielka impreza urodzinowa, sam się wszystkim zajął.
- Będę za tobą tęsknić. - Powiedziałam żegnając się z Dylanem. Odwodził mnie, Jake'a i ciocię na lotnisko. Pocałowałam go w policzek i mocno przytuliłam.
- Ja za tobą też, ale niedługo się zobaczymy. - Obiecał.
- Będę tam tydzień, albo trochę więcej. - Uśmiechnęłam się. Ostatni raz się przytuliliśmy po czym wziął na ręce Jake'a i pożegnał się z nim. Mały zaczął delikatnie płakać.
- Wujku, czemu nie jedziesz z nami? - Spytał łkając. Dylan mruknął mu coś do ucha dzięki czemu mały się rozweselił.
- Skarbie naprawdę musimy iść. - Odpowiedziałam. Pokiwał głową, chłopak postawił go na podłogę, a Jakey złapał mnie za rękę i całą trójką odeszliśmy. Prawie cały lot przespaliśmy, biorąc pod uwagę zmianę strefy czasowej to było dobre wyjście. Na lotnisku w Londynie Niall obiecał na nas czekać.
- Wujek Niall! - Krzyknął Jake jak tylko spostrzegł Horana czekającego przy bramkach. Chłopiec pobiegł do niego w bardzo szybkim tempie, a blondyn z wielkim uśmiechem go podniósł, mogłabym oglądać scenę rozgrywającą się przed moimi oczami całymi dniami. To było przeurocze. Odstawił Jake'a i podszedł do mnie. Uściskałam go najmocniej jak potrafiłam.
- Boże jak ja się za tobą stęskniłem. - Powiedział nadal mnie tuląc.
- Ja za tobą też. - Mruknęłam. - Um, Niall wiesz, że jest tutaj pełno ludzi z aparatami, którzy właśnie robią nam zdjęcia? - Spytałam czując się skrępowana. Kiedy wychodziłam sama ludzie mnie tak nie "atakowali", ale kiedy jesteś widziany z jednym z najbardziej pożądanych chłopaków, cóż...Sprawa się komplikuje.
- Olej ich. - Zaśmiał się. Kiedy w końcu przestaliśmy chłopak przywitał się z moją ciotką i zaczęliśmy iść w stronę wyjścia. Co po chwilę zatrzymywali nas fani i prosili o zdjęcia z Niallem, a czasami i ze mną. To było miłe, ale i bardzo męczące. Jak tylko dostaliśmy się do samochodu, oczywiście przy pomocy ochrony opadłam zmęczona na siedzenie. Horan zajął się przypięciem Jake'a w foteliku, pomyślał o wszystkim. Ciotka podała mu nazwę hotelu w jakim się mieliśmy zatrzymać i ruszyliśmy. Miałam jeden pokój dla siebie, jedna sypialnia była dla Jake'a, a trzecia dla ciotki. Nasz apartament był ogromny. Byłam pod wrażeniem.
- Porywam cię na zakupy, już wszystko ustalone. - Odparł chłopak wchodząc za mną do pokoju Jake'a.
- Co? Jak to? Czemu na zakupy?
- Uznajmy to za taki mały spóźniony prezent urodzinowy.
- Mamo idź. Ja zostanę ciocią. - Mój syn praktycznie wypchnął mnie za drzwi. Blondyn zaniósł się śmiechem.
- Widzisz? Nawet twoje dziecko chce się ciebie pozbyć, więc chyba nie masz wyjścia. - Dalej się śmiał. Wzięłam poduszkę i mocno go nią uderzyłam. To nic nie dało i dalej śmiał się najgłośniej jak potrafił.
- Dobra. Niech będzie, pójdę z tobą na zakupy. - Westchnęłam zirytowana, zachowywał się jak dziecko i niby on miał dwadzieścia lat?
Chodziliśmy już ze dwie godziny po galerii, ale nie udało nam się odwiedzić dużej ilości sklepów przez fanów, byliśmy zmuszeni, to znaczy Niall był zmuszony zadzwonić po jednego z ich ochroniarzy, w zasadzie zadzwonił po dwóch. Czułam się skrępowana wiedząc, że nas obserwują, ale musiałam się z tym pogodzić. Kiedy weszliśmy do Top Shopu byłam przekonana, że tam coś znajdę. Połowa moich ubrań była z tego sklepu. Przeszukiwałam półki, Horan robił to samo.
- Alyssa co myślisz o tej? - Spytał pokazując mi chyba najśliczniejszą sukienkę jaką do tej pory widziałam w całej galerii. Już wiedziałam, że ją wezmę. Była przepiękna.
- Niall, ona jest boska! - Krzyknęłam szczęśliwa, cieszyłam się, że już nie będę musiała chodzić po centrum handlowym.
- Wiedziałem, że ci się spodoba.
- Nawet wziąłeś mój rozmiar. - Zaśmiałam się. Poszłam przymierzyć sukienkę, pokazałam się jak wyglądam i usłyszałam od niego miły komplement. Najchętniej to już nigdy bym jej nie ściągała, ale niestety musiałam. Założyłam z powrotem swoje ubrania i poszliśmy zapłacić.
Dzień mojej imprezy urodzinowej nadszedł szybciej niż się spodziewałam. Od rana w naszym hotelu była Louise, stylistka chłopaków, oraz Lottie, siostra Louis'ego, która uczyła się od Lou. Dosłownie biegały wokół mnie robiąc mi różne fryzury próbując dopasować ją do mojej sukienki. W końcu się poddały i postanowiły jedynie delikatnie zakręcić moje włosy i podpiąć kilka kosmyków, było prosto i ładnie. Makijaż zrobiły mi praktyczny, więc jeśli bym się spociła nie musiałam się bać, że mi cały spłynie. Niall się postarał, wszystko dokładnie zaplanował, wynajął nawet specjalnie klub. Nie przeszkadzało mi to, że zaprosił bardziej swoich znajomych niż moich. Sala wyglądała bajecznie, mnóstwo kolorowych świateł, balony i moje zdjęcia kiedy byłam mała, mnie jako nastolatki, kilka zdjęć z Zaynem, z czego nie bardzo się cieszyłam, ale w końcu to była moja przeszłość, kilka zdjęć ze sesji zdjęciowej, jedno z występu w X-factor i akurat to gdzie Zayn spogląda na mnie. W jego spojrzeniu spostrzegłam uznanie, które kiedyś często widywałam. Szybko odwróciłam głowę, na to zdjęcie nie chciałam patrzeć. Odniosłam wrażenie jakby Niall zrobił to wszystko specjalnie. Poczułam jak ktoś obejmuje mnie w pasie i byłam niemalże pewna, że to był Horan, lecz miałam niespodziankę, za którą miałam ochotę zabić.
- Wszystkiego najlepszego. - Mruknął cicho Zayn. Tego mi brakowało. Prychnęłam i odeszłam od niego zupełnie go ignorując. Wszyscy zebrali się na środku, wokół mnie i zaczęli śpiewać Happy Birthday. Czułam się skrępowana jak cholera. Na środek, koło mnie wyszła ciocia.
- Pora na moje prezenty urodzinowe.
- Ciociu nie trzeba było.
- Ależ trzeba. - Wskazała ręką na drzwi ewakuacyjne, a ja zaczęłam się zastanawiać o co jej chodzi.
- Lissa! - To był Dylan, to on mnie wolał! Dylan przyleciał!
- Dylan! - Zanim zdążyłam się ruszyć w jego stronę, on już był przy mnie, zamykając mnie w niedźwiedzim uścisku, miałam problem z oddechem, ale nie narzekałam. Cieszyłam się z jego obecności. Trwałam z nim przytulona nie wiem ile, ale nie chciałam go puszczać. Kiedy w końcu się odsunęłam ujrzałam Lydię. Rzuciłam się na nią z okrzykiem i łzami w oczach. Tak mi jej brakowało. Nawet nie zdawałam sobie sprawy z tego jak bardzo. Rozglądałam się po sali i nagle spostrzegłam kogoś, kogo nigdy, podkreślam, nigdy w życiu nie chciałabym spotkać. Perrie pierdoloną Edwards.

__________________________________

Trochę długo nie było rozdziału, czyż nie? 

Nie mam sił na nic innego, bo nadal myślę o Zaynie, także wybaczcie mi proszę was bardzo.. Postaram się tak was nie zawodzić... Ale wszystko mi się wali. Dosłownie.

Proszę o komentarze, żebym wiedziała, że nie do końca macie mnie w dupie.xx

Rozdział 9

W pomieszczeniu zapanowała niezręczność, której starałam się uniknąć. Teraz to już na marne. Miałam ochotę się schować, skulić i już nigdy nie wychodzić. W programie Ellen, będę musiała przyznać się, że mam dziecko. Ciotka twierdzi, że to najwyższy czas, aby pozwolić wypłynąć tej informacji na wierzch. Dzięki Bogu mój instagram ma prywatne ustawienia, bo inaczej już każdy wiedziałby o Jake'u, w ten sposób mogłam jeszcze chociaż na jakiś czas zatrzymać lawinę.
- Te wszystkie teksty piosenek, które napisałaś są o nim, no nie? - Spytał Nick starając się zmniejszyć panujące napięcie.
Byłam szczerze zadowolona, że to był już koniec na dzisiaj. Udało nam się wszystko dobrze zaśpiewać, więc nie było konieczności abyśmy nagrywali to kolejny raz.
- Mam propozycję dla ciebie i Jake'a. - Odezwał się cicho Niall. Zupełnie jakby się bał co o nim pomyślę. Zachęciłam go by kontynuował. - Chciałem cię zabrać do parku rozrywki, który jest niedaleko Los Angeles i podobno jest świetny, słyszałem, że mają niesamowite atrakcje dla dzieci, więc... - Widziałam, że był tym skrępowany. Uważałam to za słodkie, kiedy się tak denerwował. Chciałabym żeby Jake miał takiego ojca, ale to były tylko marzenia, jego ojciec nawet nie wiedział, że ma syna...
- Niall, z przyjemnością z tobą się tam wybierzemy. - Odpowiedziałam poważnie, nie wytrzymałam długo i chwilę później płakałam ze śmiechu, ulga na jego twarzy była tak widoczna, że nie mogłam, po prostu nie mogłam.

- Fajnie, że to cię śmieszy. - Mruknął.
- Przepraszam, po prostu wyraz twojej twarzy...- Przerwałam przez kolejny napad śmiechu. Kilka minut później oboje się śmialiśmy.
- Przepraszam za Nicka...
- Nie przepraszaj, przecież nie mogłeś wiedzieć, że będzie tak pytać. - Powiedziałam szczerze. Ani przez chwilę nie obwiniałam ani tym bardziej nie byłam na niego zła. Ludzie są po prostu ciekawi, na to nie ma lekarstwa. Włączyłam radio i przyłączyliśmy się do ruchu. Akurat trafiłam na muzyczne newsy. Chciałam przełączyć, ale Horan mnie powstrzymał,
- Wkrótce premiera dokumentu o One Direction pod tytułem This is Us. Mimo, że do premiery zostały prawie dwa miesiące już jest problem z kupnem biletów. Za dwa tygodnie odbędzie się premiera kolejnej płyty Demi Lovato, fani nie mogą się doczekać. Młoda, niezwykle utalentowana dziewczyna podbija stacje muzyczne, rynek i internet, a wydała zaledwie jedną piosenkę i pokazała się raz w telewizji. Już w środę będziecie mogli usłyszeć ją u nas na żywo, przeprowadzimy z nią wywiad. Nie przegapcie tego. Justin Timberlake daje koncert charytatywny już dzisiaj, przyjdźcie koniecznie. 
Wybałuszyłam oczy usłyszawszy o tym wywiadzie, nie miałam bladego pojęcia. Pewnie ciotka to załatwiła, ale zapomniała mnie poinformować. Bardzo chciałam iść na ten koncert Justina, ale byłam wykończona, a poza tym nie miałabym z kim zostawić Jake'a.
- Nie chciałabyś może wybrać się ze mną na ten koncert?
- Niall, normalnie czytasz mi w myślach, ale niestety nie mogę.
- Dlaczego?
- Nie będę miała z kim zostawić Jake'a. - Westchnęłam. Kochałam mojego synka najbardziej na świecie, ale miałam dwadzieścia lat i chciałam trochę pożyć. Czasami się zastanawiałam jakby wyglądało moje życie, gdybym tamtego dnia nie wpadła na Zayna. Pewnie mieszkałabym teraz w Londynie i studiowałabym prawo, tak jak chciałam.
- Mogę zadzwonić do moich znajomych, chętnie by się zajęli tak uroczym dzieckiem jakim jest Jake. - Zaproponował po zastanowieniu, byłam mu wdzięczna, ale nie miałam pewności co do tego pomysłu.
- Sama nie wiem. - Odparłam.
- Proszę, zgódź się. Nie będziesz wyrodną matką, jeśli o to się martwisz. - skąd wiedział?
- Naprawdę zaczynam się ciebie bać. Dokładnie wiesz o czym myślę. - Zachichotałam.
- Więc jak będzie? - Zrobił tę swoją minę i już wpadłam. Nie miałam wyjścia.
- Niech będzie. - Klasnął w dłonie. - Niall, cholera ręce na kierownicę, chcesz nas zabić?
Resztę drogi przejechaliśmy w ciszy, blondyn zadzwonił do swoich znajomych i okazało się, że z największą przyjemnością zajmą się dzieckiem. Pominął fakt, że to jest moje dziecko. Rozmyślałam trochę podczas jazdy, byłam zawiedziona, że Jeff nie przeczytał mojego tekstu, bo nie wspomniał o nim nawet słowem. Naprawdę myślałam, że jest dobry. Zaczęłam się zastanawiać, czy wersja Say Something, którą nagrałam razem z Nickiem będzie moim kolejnym singlem. Chciałabym i to bardzo, chociaż według mnie, po odsłuchaniu piosenki czegoś tam brakowało. Postanowiłam zadzwonić następnego dnia do Jeffa i poprosić go o ponowne nagranie, w końcu jeśli mam mieć to na swoim albumie, jeśli w ogóle go wydam, to musi mi się podobać. Spakowałam Jake'a w domu i szybko się przygotowałam na wieczorny koncert, zważywszy na godzinę, która była nie miałam zbyt wiele czasu, więc wyciągnęłam po prostu niebieską sukienkę do kolan i zostawiłam moje włosy takie jakie były. Dylana nie było w domu, więc mogłam go uniknąć. Czułam teraz ogromne wyrzuty sumienia, ale nie żałowałam. Może teraz wszystko sobie poukłada...Jeśli nie potrafił pokochać Lydii ze względu na mnie jak twierdził, to może pokocha kogoś innego. gdyby kazali mi między sobą wybierać nie wiem co bym zrobiła. O'Brien jest przy mnie dłużej, ale to Lydia zna wszystkie moje sekrety, ona doskonale potrafi mnie zrozumieć. Wyszliśmy ode mnie i od razu pojechaliśmy do ciotki. Powiedziałam jej wszystko, nie mogła uwierzyć, tak samo jak ja, że nagrywałam piosenkę z Nickiem. Była na mnie zła, że pomyślałam, iż nie będzie chciała się dłużej zajmować Jake'iem, więc praktycznie wypchnęła nas z domu i powiedziała, że mamy iść się dobrze bawić, a ona się nim zajmie. W tej sytuacji Niall był zmuszony zadzwonić do swoich przyjaciół, przeprosić ich i wyjaśnić im całą sytuację. Po drodze wstąpiliśmy do Starbucks'a na kawę i pojechaliśmy prosto na arenę. To miejsce było ogromne. Czułam się źle z tym, że to Niall kupił dla mnie bilet. Chciałam zrobić to sama, ale nie dawał za wygraną. Celebryci byli kierowani do specjalnych sektorów, co za głupota, pomyślałam. Od kiedy to ja niby byłam celebrytką? Nieważne. Miałam na sobie okulary przeciwsłoneczne i czapkę, a na ramionach miałam zarzuconą za dużą męską kurtkę. Tak zazwyczaj się ubierałam i w tym czułam się najlepiej. Przez kurtkę ledwo było widać kieckę i o to właśnie mi chodziło. Lubiłam to. Nie chciałam, by ktoś mnie rozpoznał. Niall miałby później piekło na ziemi. I z paparazzi, z fanami i pewnie nawet z Zaynem. Nie chciałam tego, więc wolałam pozostać anonimowa. Kiedy wyszedł Justin miałam ochotę piszczeć, ale musiałam się powstrzymać. Zamiast tego po prostu tańczyłam i wygłupiałam się z Niallem. Prawie cały czas się śmialiśmy. Zrobiliśmy sobie nawet kilka zdjęć, do trzech zdjęłam okulary. Po koncercie było after party, ale nie miałam na to ochoty zamiast tego postanowiliśmy z Horanem wyjść na drinka.
- Myślę, że nadal kocham Zayna. - Powiedziałam upojona alkoholem. W każdej innej sytuacji nigdy w życiu bym tego nie przyznała, ale to wszystko przez alkohol w moim organizmie. - Jest seksowny. - Dodałam po czym wybuchłam śmiechem.
- Myślę, że masz już dosyć. - Śmiał się. Śmiał się ze mnie. Zamówił nam taksówkę i wyszliśmy na zewnątrz klubu. Czekaliśmy jakieś dziesięć minut, a ja już zdążyłam zwymiotować. Niestety mój organizm szybko próbuje się pozbyć dużej ilości alkoholu, przez co nie mogę tyle pić. - Pojedziemy do mnie, a jutro rano cię odwiozę. - Odparł wsadzając mnie do taksówki. Podał kierowcy adres i ruszyliśmy. Okazało się, że to było zaledwie dziesięć minut drogi od klubu, w którym byliśmy. Kiedy wchodziliśmy do środka narobiliśmy niezłego hałasu, może bym się tym zmartwiła gdyby nie fakt, że mogłam obudzić Zayna i strasznie go tym wkurzyć.
- Możesz spać w moim pokoju, a ja prześpię się na kanapie. Tylko najpierw chodźmy po wodę dla ciebie. - Musiało mi capić z buzi. Zastygłam kiedy w salonie dostrzegłam Zayna, Harry'ego i Louisa.
- O cholera. - Mruknął Niall. Zachichotałam.
- Niall, myślę, że dostaniesz szlaban. - Wybuchłam śmiechem. Widziałam te poważne twarze i nie mogłam się powstrzymać. Alkohol robił swoje.
- Chodź, lepiej grzecznie pójdziemy do pokoju zanim nas przełożą przez kolano, a zwłaszcza pan władczy dupek Zayn. - Nie wiem czemu to powiedziałam. - Trzeba być naprawdę wspaniałym facetem żeby zdradzić dziewczynę, którą się podobno kochało.
- Jesteś pijana! - Krzyknął Harry. - Ty naprawdę jesteś pijana. Nigdy cię takiej nie widziałem, ale jesteś zabawna. - Chichotał Harry. - Niall, niech śpi w pokoju gościnnym.
- Dzięki kochanie. - Przesłałam mu całusa w powietrzu. - Macie może jakąś zapasową szczoteczkę? Niestety nie toleruję tak dużej ilości alkoholu i wszystko wyrzygałam pod klubem. - Wszyscy się zaśmiali, z wyjątkiem Zayna, nawet Louis się z tego śmiał. Louis, chłopak, który chyba mnie nienawidzi. - Zayn rozchmurz się, czy może zadzwonić po Perrie żeby poprawiła ci humor takim gorącym pocałunkiem na jakim was kiedyś przyłapałam? - Po tych słowach kompletnie odleciałam. Po prostu zemdlałam.

Zayn's POV
Patrzyłem jak upada, Niall był pijany, nie zareagował, Harry stał w szoku po tym co powiedziała, gdybym się nie ruszył pewnie skończyłoby się pobytem w szpitalu. Zabolały mnie jej słowa i to cholernie. Ona nigdy nie piła, co ją do tego zmusiło? Jeśli zemdlała to prawdopodobnie nadal ma napady nerwicy. Kiedy byliśmy razem zdarzały jej się czasami, przeważnie po kłótni z rodzicami albo z jej siostrą, która była straszną suką. Nadal nie dowiedziałem się kim jest chłopiec, którego zdjęcia miała na instagramie, nie chciała mnie przyjąć, więc zrobiłem mały włam na konto Harry'ego, ten chłopak miał tak przewidywalne hasła, naprawdę to było tak proste. Ostatnio w moim związku z Perrie nie układa się najlepiej, cały czas kłócimy się o ten ślub. Ona chce wielkie przyjęcie, a ja chcę kameralnie z rodziną i najbliższymi przyjaciółmi. Zaniosłem nieprzytomną Alyssę do najbliższego pokoju, który okazał się być moim. Louis przyniósł jej niechętnie wodę, a Harry zajął się Niallem, który zaczął wymiotować. Nawet zalana była piękna, jeszcze piękniejsza niż kiedyś. Chciałem ją pocałować, ale nie mogłem. Nie chciałem powtórzyć tego samego błędu. Ściągnąłem jej buty, a następnie przykryłem kocem. Czekałem aż się obudzi. Kiedy się ocknęła widziałem przerażenie w jej oczach, a zaraz później ból i smutek. To było straszne, patrzeć w te jej cierpiące oczy, ale nie miałem prawa nawet jej pocieszać.
Byłem takim idiotą zdradzając ją, nie wiem co to było, chwila zapomnienia. Zastanawiałem się wielokrotnie jakby teraz wyglądało moje życie gdybyśmy wtedy się nie rozstali. Nie zrozum mnie źle, kocham Perrie, ale to nie jest to samo co czułem do Aly. Jestem dupkiem. Pomyślałem.
- Śpij. - Mruknąłem po czym wyszedłem. Cóż, wychodzi na to, że to ja dziś będę spał w pokoju gościnnym. Pomyślałem. Byłem wdzięczny za ten wynajęty ogromny apartament, Modest pomyślał o wszystkim.

Alyssa's POV
Obudziłam się z ogromnym bólem głowy, ale to mnie nie martwiło, po prostu miałam kaca, wiedziałam o tym. Martwiłam się raczej tym gdzie byłam, to na pewno nie był żaden z pokoi w naszym domu. Powoli wstałam, ignorując zawroty głowy podeszłam do drzwi i otworzyłam je najciszej jak potrafiłam. Skrzywiłam się słysząc jakieś głosy, ale przez pulsowanie w głowie nie byłam w stanie ich rozpoznać. Kierowałam się w stronę głosów i nagle znieruchomiałam.
- Niall, ona nigdy nie piła. A teraz wyszła z tobą i się upiła! - Kurwa! To był głos Zayna, opieprzał Nialla za to, że byłam pijana. Co za dupek! Tak kiedyś nie piłam, ale przez niego to się zmieniło. Musiałam przetrwać ciążę bez alkoholu, ale później zaczęłam. To był straszny okres w moim życiu. Zdenerwowana weszłam jak zauważyłam do kuchni.
- Jak śmiesz! Opieprzasz Nialla za to, że wypiłam kilka drinków twierdząc, że nie piję alkoholu! Owszem kiedyś nie piłam, ale przez ciebie to się zmieniło! - Krzyknęłam. Skrzywiłam się.
- Proszę. - Powiedział Harry dając mi jakąś tabletkę i szklankę wody. Z wdzięcznością przyjęłam tabletkę i wodę.
- Dziękuję, ratujesz mnie. - Uśmiechnęłam się.
- Przed nim cię nie uratuję. - Mruknął mi do ucha. Wiedziałam o czym mówił.
- Harry zawieziesz mnie do domu? - Spytałam. Niall wyglądał tak samo jak ja, więc nawet go o to nie prosiłam. Podeszłam do niego i mocno go przytuliłam kiedy Styles się zgodził.
- Wybierzemy się innym razem. - Mruknęłam mu do ucha. Razem z Harry'm wyszliśmy z domu i weszliśmy do samochodu. Musiałam wyglądać strasznie, na pewno miałam rozmazany makijaż, nawet nie chciałam tam wchodzić do łazienki. Już wolałam wyglądać jak bezdomna niż przebywać w tym samym domu z Zaynem dłużej niż to robiłam.
- Wyglądasz strasznie. - Zażartował włączając się do ruchu.
- No nie mów. - Jęknęłam sarkastycznie.
- Wiesz, Zayn dostał świra odkąd usłyszał o tobie w radiu. Zrobił mi włam na instagrama, sam się przyznał, i ześwirował na punkcie jakiegoś chłopca, którego zdjęcia dodajesz. - Odezwał się po jakimś czasie. Cholera! Co ja mam mu powiedzieć? Pomyślałam. Dzięki Bogu przed odpowiedzią uratował mnie telefon. Dzwoniła moja ciotka.
- Halo?
- Do jasnej cholery Alyssa gdzie ty jesteś, za dwadzieścia minut występujesz u Ellen! - Ryknęła na mnie. Wzdrygnęłam się. Nigdy nie słyszałam jej takiej zdenerwowanej.
- To nie miało być jutro?
- Nie. Miało być w poniedziałek, a dzisiaj jest poniedziałek! - Syknęła do telefonu.
- Dobrze, będę. - Rozłączyłam się. No to mam przechlapane.
- Harry proszę, proszę możesz mnie zawieźć do studia Ellen?
- Jasne, będziemy tam w pięć minut biorąc pod uwagę, że jesteśmy tuż obok. - Zachichotał.
- Jak to?
- Niall wspominał. - Wzruszył ramionami.
- Jesteś kochany! - Krzyknęłam uradowana. Był wspaniały. W torebce znalazłam mokre chusteczki, którymi myłam twarz Jake'owi, ale teraz musiały mi wystarczyć do zmycia pozostałości po moim makijażu. Całe szczęście miałam też podkład i tusz do rzęs, kiedy skończyłam nie wyglądałam tak źle. Pod studiem pożegnałam się z Harry'm i szybko pobiegłam do środka.
- Gdzieś ty była dziewczyno! Chłopcy, szybko bierzcie się za nią! - Krzyknęła do stylistów. - A z tobą później się policzę moja panno. - Zwróciła się do mnie.

_________________________________

Mam nadzieję, że chociaż trochę wam się podoba ten rozdział. Proszę o komentarze misie, nawet zwykła kropka wystarczy.

ROBI KTOŚ SZABLONY NA BLOGSPOT?!
Co do komentarzy, żebym dodawała szybciej rozdziały - nie, nie będę dodawać ich szybciej, ponieważ jest malutka liczba komentarzy i mam szkołę, nie zamierzam zawalać przedmiotów, bo chcecie częściej nowych rozdziałów. 

Rozdział 8

Soundtrack do rozdziału: Say Something - A great big world (wyobraźcie sobie, że śpiewa to nasza Lissa)

- Lydia wyjechała.

- Co? Jak? Dlaczego? - Nie wiedziałam co powiedzieć, jak to było możliwe? Czy zostawiłaby mnie bez wyjaśnień? Dlaczego wyjechała? Nie chciałam w to wierzyć. Co musiało się stać żeby tak postąpiła?

- No cóż... - Widać było, że nie mógł czegoś powiedzieć, z czymś się zmagał.
- Czy możesz mi do cholery Dylan powiedzieć co się stało?! - Krzyknęłam, nie mogłam już tego wytrzymać. Dlaczego wszystko dzieje się w najgorszej dla mnie chwili? Chciałabym mieć chociaż przez chwilę całkowity spokój.
- My..Tak jakby się pokłóciliśmy, powiedziała, że wyjeżdża i że potrzebuje czasu żeby to wszystko przemyśleć. - Jego głos na końcu się załamał. Chciałam go przytulić, ale odsunął się ode mnie. Poczułam uścisk w żołądku, zrobiło mi się niedobrze. Czy on także chciał się ode mnie odsunąć? Nie zniosłabym tego. Na pewno nie. - Proszę nie. To właśnie o ciebie się pokłóciliśmy.
To było jak cios prosto w serce. Jak to pokłócili się o mnie? Czy ja cokolwiek zrobiłam? Miałam mętlik w głowie, a na dodatek nadal byłam osłabiona po niedawnym płaczu. Jak Dylan mógł mówić coś takiego?
- Najlepiej będzie jeśli przeczytasz list, który dla ciebie zostawiła. - Z tymi słowami opuścił mój pokój. Czułam się samotna bardziej niż kiedykolwiek. Pośpiesznie chwyciłam zmięty kawałek papieru, który zostawiła Lydia i zaczęłam czytać.
Pewnie za to co zaraz napiszę znienawidzisz mnie, ale po prostu muszę to zrobić. Potrzebuję przerwy od ciebie i od Dylana. Robiłam dobrą minę do złej gry długi czas, ale nie mogę tak dłużej. Kiedy widzę jak on na ciebie patrzy chce mi się płakać, bo wiem, że na mnie tak nigdy nie spojrzy. Wiem, że mnie kocha, ale do ciebie prawdopodobnie czuje coś o wiele głębszego niż do ciebie. To co teraz robię jest dziecinne i zdaję sobie z tego sprawę, ale nie potrafię inaczej. Muszę zniknąć na jakiś czas, proszę nie szukajcie mnie. Pamiętaj nie ulegnij Zayn'owi, nie daj mu więcej szans błagam cię. Wysłałam ci smsa z moim tymczasowym numerem, jeśli będziesz miała problem zawsze możesz napisać tylko nie mów nic Dylanowi. Nie chcę żeby do mnie wydzwaniał. 

Kocham cię, Lydia

Ps. Ucałuj ode mnie mocno Jake'a.

Czytając list nieświadomie zaczęłam płakać. Czy to się naprawdę stało? Moja najlepsza przyjaciółka odeszła? To nie mogła być prawda. Próbowałam wyprzeć to ze świadomości, nie chciałam w to wierzyć. Czułam w sobie taką dziwną pustkę, z jednej strony byłam zrozpaczona, a z drugiej strony byłam wściekła. Pośpiesznie wstałam z łóżka i wybiegłam z pokoju do łazienki. Zaczęłam wymiotować. To było obrzydliwe, nie pamiętam kiedy mi się to zdarzyło, ostatni raz chyba jak byłam w ciąży, a to było niemalże cztery lata temu. Kiedy skończyłam spłukałam toaletę i wyczyściłam zęby, a mimo to nadal czułam ten okropny smak. Próbując się go pozbyć poszłam do kuchni po coś do jedzenia, tam zastałam Dylana siedzącego przy stole. Nie mogłam się powstrzymać.

- Nie możesz się zachowywać w stosunku do mnie jak totalny kutas skoro to twoja wina. Nie zrzucaj winy na mnie, bo to nie ja sprawiłam, że Lydia wyjechała! - Ryknęłam na niego. Nie mogłam się opanować. Miałam ochotę na okrągło wyrzucać obelgi w jego kierunku.

- Teraz nagle to wszystko moja wina? Moja wina, że kiedy wchodzisz do pokoju wszystko nagle staje się lepsze? Moja wina, że staram się pokochać Lydię, ale to i tak zawsze ty będziesz tą jedyną?! - Krzyknął mi w twarz. Stałam znieruchomiała próbując przetworzyć to, co właśnie mi powiedział. 

- Jak możesz tak mówić? To.. - Nawet nie wiedziałam co powiedzieć. Jego słowa przypomniały mi nasze wspólne chwile, świetnie się razem bawiliśmy, ale to było i nie wróci, prawda? 

- Och pieprzyć to. - Mruknął po czym jego usta z impetem rozbiły się o moje. To był żarliwy pocałunek, który nieświadomie odwzajemniłam. Kiedy nasze usta się zetknęły coś sobie uświadomiłam. Moje uczucia do Dylana nigdy nie znikły, one nadal tam były tylko zostały przeze mnie zagłuszone. Prawdopodobnie dlatego czułam zawsze ukłucie zazdrości gdy widziałam jak całuje się Lydią, ale nie chciałam tego robić mojej najlepszej przyjaciółce. Ten jeden raz chciałam zachować się egoistycznie i zrobić coś tylko dla siebie. Zatopiłam dłonie w jego włosach, a on swoje umieścił na moich biodrach. Nasz pocałunek stawał się coraz gorętszy, wiedziałam co zaraz nastąpi, ale nie opierałam się. Podskoczyłam tak, by mógł mnie podnieść i cały czas gorliwie się całując przemierzaliśmy drogę do mojej sypialni. Tam na chwilę przerwaliśmy żeby pozbyć się ubrań, leżałam na łóżku i ciężko oddychałam, zostałam w samej bieliźnie, a Dylan był w samych bokserkach. Czy to się naprawdę wydarzy? Będąc parą robiliśmy to zaledwie raz. Może to śmieszne, ale zawsze kiedy miało do czegoś dojść czułam się tak, jakbym zdradzała Zayna, dobrze wiedziałam, że to idiotyczne, bo prawdopodobnie on już dawno szalał w łóżku z Perrie bądź z jakąś przypadkową dziewczyną. Wiem, nie powinnam o nim tak myśleć, ale byłam zranioną dziewczyną, więc chyba było mi wolno. 

- Masz jeszcze piękniejsze ciało niż kiedyś. - Jęknął mi w ucho powoli ściągając stanik. Czułam narastające we mnie zdenerwowanie. Zaśmiałam się nerwowo.

- Jasne, o ile po ciąży można mieć piękne ciało. - Sarkazm był oczywisty w moich słowach. 

- Płakałaś? - Spytał bez owijania w bawełnę. Brawo Dylan, świetne wyczucie czasu. Wiedział o co spytać żeby zabić tę chwilę. Nie chciałam odpuścić tak łatwo.

- Nie gadaj tylko całuj. - Jęknęłam teatralnie i wydęłam usta, a on od razu się nimi zajął. Rękoma masował mój brzuch i stopniowo zjeżdżał nimi niżej, czułam narastające napięcie wewnątrz mnie. I stało się, ściągnął moje majtki, zostałam całkowicie przed nim obnażona. Przyszła moja kolej na przejęcie kontroli. Najpierw składałam szybkie pocałunki na jego torsie i stopniowo schodziłam niżej aż w końcu pozbyłam się jego bokserek. 

- Nie ma czasu na grę wstępną...Proszę. - Jęknął żałośnie. Chciałam się zaśmiać, ale wtedy przypomniałam sobie o bardzo istotnej rzeczy.

- Dylan, ja nie biorę pigułek, masz może, no wiesz... - Nagle zrobiłam się zawstydzona. Siedziałam na nim okrakiem całkowicie naga, a ja czułam skrępowanie pytając go o prezerwatywę. Gratulacje Alissa, jesteś geniuszem. Powiedziałam do siebie w myślach. Usłyszałam śmiech chłopaka i złożył na moim czole czuły pocałunek.

- W lewej kieszeni moich dżinsów. - Mruknął tuż przy moich ustach. Szybko czmychnęłam do sterty naszych ciuchów w poszukiwaniu jego spodni, znalazłszy je przeszukałam kieszenie, aż w końcu znalazłam to czego  chciałam. Zaczęłam panikować kiedy nie znalazłam jej w lewej kieszeni tak jak mówił, ale najwidoczniej coś musiał pomylić, bo miał w prawej. Nieważne. 

Kiedy się obudziłam było jeszcze szaro, ale nie mogłam z powrotem zapaść w sen, było mi gorąco, bardzo gorąco. Czułam się przygnieciona, nic dziwnego skoro O'Brien prawie na mnie leżał. Delikatnie wstałam tak, aby go nie obudzić, w nocnej szafce znalazłam paczkę papierosów, tak dawno nie paliłam, szybko ją chwyciłam i wyszłam na balkon. Właśnie wschodziło słońce, to był niesamowity widok. Usiadłam na krześle i odpaliłam papierosa. Po urodzeniu Jake'a byłam od nich uzależniona, tylko one potrafiły mnie uspokoić, ale kiedy mały podrósł nie chciałam, aby widział swoją mamę z papierosem, więc popalałam rzadko po kątach, jeszcze gorzej było kiedy Lydia się dowiedziała, wtedy zaczęła za mną wszędzie chodzić i patrzeć mi na ręce, parę razy nawet sprawdzała mój oddech, więc byłam zmuszona rzucić. Ale teraz? Teraz czułam, że naprawdę go potrzebowałam. Noc spędzona z Dylanem była dobra, ale nie poczułam nic czego się spodziewałam. Chyba tego potrzebowałam, aby się przekonać, czy mamy jeszcze szansę, ale teraz wiem, że i tak nic by z tego nie wyszło. Jeśli nie poczułam nic podczas naszego zbliżenia to, to musiał być znak. W pewnym sensie cieszyłam się, że tak wyszło, przynajmniej z czystym sercem mogę mu pozwolić mnie opuścić. Teraz jestem tego pewna. Nadal go kochałam, ale teraz moje uczucia były raczej bardziej jak do brata niż do chłopaka. Nie wiem ile tak siedziałam, ale wystarczająco długo, aby niezauważenie wypalić całą paczkę papierosów. Chyba naprawdę potrzebowałam uspokojenia. Usłyszałam szmer w pokoju i pomyślałam żeby wracać, ale zaraz wyszedł mi ten pomysł z głowy. Miałam ochotę siedzieć i dalej patrzeć na wschód słońca. Dawniej, kiedy byłam z Zaynem często go oglądaliśmy. Pamiętam dzień, kiedy po raz pierwszy mnie do tego zmusił.

- Zayn jestem zmęczona, czemu nie możemy się po prostu położyć na tym cholernym materacu i iść spać jak normalni ludzie? - Leżeliśmy na kocu przed namiotem, a wokół nas panowała kompletna cisza, było słychać tylko moje narzekanie, ale naprawdę byłam wykończona. Zayn zaprosił mnie na biwakowanie z jego znajomymi co równało się z wielką imprezą, alkoholem i narkotykami prawdopodobnie też, ale nic nie mogło mi przeszkadzać, jeśli tylko była to okazja do spędzenia całej nocy z Zaynem bez kontrolowania moich rodziców, albo bez jego sióstr. Uwielbiałam jego siostry, ale chciałabym mieć z nim czasem taką chwilę sam na sam. Był świt, a Malik zmusił mnie abym z nim poczekała do wschodu słońca, ponieważ jak twierdził "to naprawdę niesamowity widok, musisz go zobaczyć" nie rozumiałam o co robił tyle zamieszania, ale zrozumiałam kiedy tylko to zobaczyłam.

- O mój Boże, Zayn! To jest piękne! - Piszczałam podekscytowana.

- Widzisz? Mówiłem ci. - Z tymi słowami wycisnął na moich ustach pocałunek. To było słodkie cmoknięcie, ale chciałam więcej. Chwilę później wylądowaliśmy w namiocie już nieźle się obściskując, słodkie pocałunki zamieniły się w mokre, niechlujne pocałunki, których odgłos było słychać w namiocie.

- Słyszę was, wy zboczeńcy i radzę wam przestać zanim zaczniecie się pieprzyć, bo wtedy zrobię się nie przyjemny. - Usłyszeliśmy krzyk pijanego Alexa, najlepszego przyjaciela Zayna. Zamiast przestać, oboje zaczęliśmy wydawać z siebie nieprzyzwoite dźwięki, wszystko żeby go wkurzyć. I nie myliliśmy się, chwilę później w wejściu do naszego namiotu stał rozzłoszczony Alex. 

- Zaraz się do was kurwa przyłączę! - Krzyknął szeptem. Zaśmialiśmy się. - Aly, nie zrozum mnie źle, ale chyba pieprzyłbym Zayna, jeśli się do was przyłączę. Jesteś gorąca i w ogóle, ale mnie nie pociągasz. - Puścił mi oko, a ja się zaśmiałam. Alex był gejem, więc jego słowa mnie nie zdziwiły, tylko rozśmieszyły. Kiedyś w sekrecie zdradził mi, że ma kilka celów przed studiami, jednym z nich był punkt o nazwie "przelecieć chłopaka, który jest hetero, a najlepiej Zayna" kiedy to zobaczyłam, tak miał to na kartce, zaczęłam się niekontrolowanie śmiać, pół godziny później oboje tarzaliśmy się ze śmiechu po moim pokoju. 

Przypomniałam sobie Alexa i nagle bardzo za nim zatęskniłam. Zanotowałam sobie w pamięci, aby później spytać o niego Nialla, może on będzie wiedział, czy Zayn miał nadal z nim kontakt. 

- Dzień dobry. - Usłyszałam za plecami zaspany głos Dylana. Odpowiedziałam mu uśmiechem. Między nami było wyczuwalne napięcie. Wiedziałam, że tak będzie.

- Ostatnia noc.. 

Zaczęliśmy oboje w tej samej chwili i zaczęliśmy się śmiać. Może jednak nie będzie tak niezręcznie jak myślałam. Powiedziałam do siebie w myślach. Znowu. Cholera, muszę przestać to robić. I znów. Czy ja wariuję? Prawdopodobnie tak. Zaśmiałam się, ja naprawdę wariowałam, rozmawiałam ze sobą w myślach, to nie było normalne. 

- Zapominamy o tym i idziemy naprzód? - Oboje się z tym zgodziliśmy i poszliśmy robić śniadanie.

- Ale koszulki ci nie oddam. - Zaśmiałam się wyciągając mleko i jajka z lodówki. 

- Zatrzymaj ją. - Zaśmiał się. Usiadłam na stołku barowym i przypatrywałam się jak Dylan krząta się po kuchni, z nas dwóch to zdecydowanie on był lepszym kucharzem. 

O około 10 rano zadzwonił mój telefon, nie miałam pojęcia kto to, więc odebrałam. Okazało się, że to tata Lydii, prosił abym przyjechała, bo miał dla mnie ważną sprawę oraz chciał żebym nagrała nową piosenkę. Wysłałam mu tekst, który napisałam i najwidoczniej mu się spodobał. Dzisiaj po śniadaniu pobiegłam do pokoju, wyjęłam notes i zaczęłam pisać tekst piosenki, który właśnie przyszedł mi do głowy. Ostatnio miałam tak ciągle, cieszyłam się, że wreszcie potrafiłam pisać dobre piosenki. Pośpiesznie się ubrałam i pożegnałam z Dylanem. W międzyczasie wymieniłam kilka smsów z Niallem i skończyło się na tym, że uparł się żeby jechać ze mną, więc kiedy napisał, że jest pod domem szybko z niego wybiegłam.

- Hej Niall. Jesteś strasznie uparty i irytujący jak dziecko.

- Hej Lissa, ciebie też miło widzieć. - Odparł z uśmiechem. Uwielbiałam go. Podałam mu adres studia ojca Lydii.

- Pamiętam to miejsce, nagrywaliśmy tutaj piosenki na nasz drugi album. 

Resztę drogi przejechaliśmy dyskutując o nowym albumie Maroon 5 i o filmach, które miały wejść do kin.

- Tak spytam, gdzie jest Jake? 

- Wczoraj jak wróciłam do domu poprosiłam ciocię żeby się nim zajęła, bo ja byłam w rozsypce. 

- Żałuj, że nie widziałaś co działo się później, Harry darł się na Zayna, a ja mało co go nie pobiłem za to co zrobił. 

- Płakałam przez to dopóki nie zasnęłam. - Jęknęłam żałośnie. Musiałam to w końcu z siebie wyrzucić. 

- Alyssa, cieszę się, że jesteś. - Powiedział Jeff zamykając ją w mocnym uścisku. - Niall, miło cię tutaj widzieć. Co cię sprowadza do moich skromnych progów? - Wymienili ze sobą ten dziwny męski uścisk, którego nigdy nie zrozumiem.

- Moja przyjaciółka ma dzisiaj z tobą nagrywać.

- Ze mną? Ja pieję, nie mam słuchu, jeśli chodzi o mnie. - Śmiali się. - Przejdźmy do poważniejszych rzeczy, kochanie wejdziesz tam, zaśpiewasz piosenkę, którą wczoraj zaprezentowałaś w X-factor, a później zobaczymy. Plus, mam dla ciebie niespodziankę.

Byłam ciekawa jaka to niespodzianka, ale Jeff nie chciał mi nic zdradzić dopóki nie nagram Say Something. Szybko wzięłam się na nagrywanie, ale cały czas coś mu nie pasowało. Widziałam jak rozmawiają o czymś z Niallem, a później się śmieją, chciałam wiedzieć co ich tak rozbawiło. W pewnej chwili, nie wiem czy specjalnie, czy przez przypadek Horan włączył mikrofon i usłyszałam "powiedzmy jej już, że nagra tę piosenkę w duecie". Co?! Zatrzymałam się. Miałam nagrać MOJĄ piosenkę z kimś w duecie? Nie. Sama chciałam ją nagrać. Skoro sama ją napisałam, to sama zaśpiewam, ot co.
- Halo? Wiecie, że was słyszałam? - Powiedziałam celowo krzycząc do mikrofonu.
- Wiemy, ale jestem pewien, że..
- Nie, nie zgadzam się na żaden cholerny duet. - Przerwałam Jeff'owi.
- Lis, wydaje mi się, że akurat ta osoba do duetu ci się spodoba. - Z tymi słowami poszedł otworzyć drzwi, a w nich stał Nick Jonas.
- Aaaa! - Krzyknęłam zapominając o mikrofonie, wszyscy w pomieszczeniu zajęczeli, a ja spaliłam buraka. Niezłe pierwsze wrażenie. Pomyślałam. Wyszłam z pomieszczenia, cała czerwona i podeszłam do Nialla. Uderzyłam go w ramię.
- Auł, za co to?
- Wiesz za co. - Odpowiedziałam unikając patrzenia na Nicka.
- Alyssa, Uwielbiam twoją piosenkę, masz piękny głos. - Przytulił mnie na powitanie. Miałam wielki banan na twarzy, chciałam krzyczeć, skakać, piszczeć, jednym słowem zachowywać się jak nastolatka. Nie mogłam uwierzyć, że mój idol sprzed czterech lat stoi teraz i mnie przytula, oraz komplementuje moją piosenkę.
- Aly, czemu płaczesz? - Spytał Niall. Troskliwy i kochany jak zawsze.
- To jest takie niewiarygodne. Najpierw Demi Lovato daje mi swój numer telefonu i zmusza mnie żebym z nią zaśpiewała, a teraz Nick mnie przytula. Niall, ustawiłeś to specjalnie? Ty dobrze wiedziałeś jak kiedyś uwielbiałam Jonas Brothers.
- Tak naprawdę to wyszło przez to, że Nick rozmawiał o tym z Demi, a Demi powiedziała mnie, no i proszę. Oto jesteśmy. - Wzruszył ramionami jakby to nie było nic nadzwyczajnego, ale to BYŁO nadzwyczajne.
- Cieszę się dzieciaczki, że się poznajecie, ale mamy dużo roboty, a czas nas goni. Nick dostał tekst piosenki i podzieliśmy tekst. Weszliśmy do środka i zaczęliśmy śpiewać. To było niesamowite, móc śpiewać i nagrywać z Nickiem Jonasem. Moje marzenie się spełniło, to naprawdę było surrealistyczne. Kiedy Jonas zaczął śpiewać dostałam dreszczy, jego głos był jeszcze lepszy na żywo niż kiedyś. Pamiętam dzień, w którym poszłam na ich koncert, Zayn mnie tam zabrał. To był prezent na moje 16 urodziny, najlepszy jaki kiedykolwiek dostałam. Wtedy było po prostu magicznie, słysząc teraz śpiew Nicka od razu można zauważyć dojrzałość w jego głosie, brzmiał o wiele seksowniej. Chwila, czy ja naprawdę o tym pomyślałam? Nagrywanie zajęło nam kilka godzin, a Niall cały czas siedział cierpliwie i razem z Nickiem udzielali mi wskazówek co do Zayna... Tak eksperci się znaleźli.
- Co u Jake'a? - Spytał w pewnej chwili Jeff.
- Kto to Jake? - Nie chciałam wszystkiego tłumaczyć Nickowi, posłałam błagalne spojrzenie w stronę Nialla, aby ten mnie wyręczył. Horan tłumaczył wszystko ze spokojem, lecz pominął jeden istotny fakt, a mianowicie, kto jest ojcem dziecka, uznałam, że będzie lepiej, jeśli tak dużo osób nie pozna mojej tajemnicy.
- Masz czteroletniego syna, nie chcę być niegrzeczny, ale ile masz lat?
- Dwadzieścia. - Odpowiedziałam cicho. Bałam się co może sobie o mnie pomyśleć, na pewno nie chciałam, by myślał, że jestem jakąś puszczalską laską.
- Jak dałaś sobie z tym wszystkim radę sama? Jesteś niewiarygodnie odważna i silna. - Zarumieniłam się.
- Uwierz mi nie jestem silna, a tym bardziej odważna. Kiedy moi rodzice praktycznie wepchnęli mnie do samolotu nie wiedziałam co ze sobą zrobię, gdyby nie moja ciotka pewnie już dawno byłabym martwa, wierz mi na słowo. Nie raz przechodziłam załamanie nerwowe, ale wtedy przypominałam sobie, że muszę być silna dla Jake'a. To on trzymał mnie przy zdrowych zmysłach. Cały czas zadręczałam się pytaniami o Zayna.. - Mruknęłam nieco ciszej. - Przyjeżdżając tutaj miałam tylko ciotkę, ze wszystkimi przyjaciółmi zerwałam kontakt, niestety także z tymi, z którymi zerwania kontaktu bardzo żałuję. Głównie chodzi o Nialla i Harry'ego. To są trzy dobre rzeczy, które zostały mi po związku z Zaynem.
- Powiedziałaś trzy, a wymieniłaś tylko Harry'ego i Nialla... - Zaczął główkować. Cholera! Bardziej powinnam uważać na to co mówię. Teraz pewnie Nick domyśli się całej prawdy. - Jake  jest synem Zayna, prawda?
- Tak, ale proszę, proszę, proszę nie mów tego nikomu. - Błagałam. Byłam gotowa nawet paść na kolana byleby nikomu się nie wygadał.
- Nie powiem, masz moje słowo. Zayn nie wie prawda? - Uśmiechnął się słabo. Prawie niezauważalnie pokręciłam przecząco głową.

________________________________________

Wiem totalnie nawaliłam, ale szkoła po prostu... Ugh. Nie mam słów, co oni myślą, że my jesteśmy robotami, które nic nie robią tylko na okrągło się uczą? Dopiero od jutra zaczynają mi się ferie, ale ja już od tygodnia leżę w domu z grypą i cały czas mi się chce wymiotować. Eww.. :(

Piszcie co myślicie na temat rozdziału, szablon przejściowy, ale bardzo mi się podoba, a wam?

JEST TUTAJ KTOŚ KTO ROBI SZABLONY I CHCIAŁBY ZROBIĆ JEDEN DLA MNIE? PISZCIE NA TWITTERA :)

proszę o komentarze, to naprawdę motywuje! :)

#MuchLove ♥